Είναι όπως στο τραγούδι απ’ το “Happy Day”, την ταινία, που το τραγούδησε ο Μενιδιάτης. Τον θυμάμαι τον στίχο, έτσι πάει: “Όμως τούτη η θητεία, δε σταματάει πουθενά”. Το αυτό και με τις μνήμες του εμφυλίου. Μοιάζει σαν να έχουν περάσει ογδόντα ώρες και όχι ογδόντα χρόνια από τότε που βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας και γίναμε άπαξ και δια παντός μπανανιστάν δίχως μπανάνες, μοιάζει σαν να ξεκίνησαν μόλις χτες οι ανταλλαγές πυρών, μοιάζει σαν να ρέει εδώ και τώρα το αίμα ποτάμι στις αυλές μας, να σφάζει αδερφός τον αδερφό και γονείς τα παιδιά τους. Ναι, ναι, το ξέρω, εκλογές πλησιάζουν, μπορεί να είναι και παραδίπλα στη γωνία, πολλά ακούγονται, πολλά λέγονται, πολλά γράφονται, αν και το συγκεκριμένο παιχνίδι ο Κυριάκος το παίζει καλύτερα απ’ όλους και τα χαρτιά του τα κρατάει κλειστά και σφαλισμένα, όχι τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που του κατέβαινε μια σένια ιδέα του Αλέξη και ώσπου να πάρει τη Μπέτυ τηλέφωνο να της πει “αγάπη μου κάτσε να δεις πως θα τους χορέψω στο ταψί”, το........

© Newpost