Είχα έναν φίλο στη δεκαετία του ογδόντα, που το στομάχι του άλεθε πέτρες.
Ας τον πούμε Θανάση.
Όταν τσιμπάγαμε, λοιπόν, κάνα κουπόνι με τον Θανασάρα, τρέχαμε να το εξαργυρώσουμε σε όχι και τόσο παρφουμέ εστιατόριο του Ζωγράφου, μπας και μας μείνουν λεφτά για ξύδια.
‘Ισα ίσα κατόρθωνε ο ρεπόρτερ να φάει μισή μερίδα ψητό κατσαρόλας (χρώμα πετρόλ, γαρ…) καταβρόχθιζε το δικό του ο Θανάσης, μασούλαγε κι ό,τι περίσσευε από εμένα.
Είπαμε, κοτρώνια άλεθε.
Ώσπου, κάποια στιγμή του κατέβηκε η μεγάλη ιδέα:
“Αφού όλα τα καταπίνω κι όλα τα χωνεύω, γιατί να μην τρέφομαι με «βρώμικα» απ’ την Ομόνοια;”
Το ξεκίνησε con gusto κι ύστερα από ένα μήνα τον τρέχαμε στο Λαϊκό…
Τον θυμήθηκα τον Θανάση, προχτές που διάβαζα στη “δημοκρατία” άρθρο του φίλου δημοσιογράφου Βασίλη Γαλούπη υπό τον σχετικώς δυσοίωνο πλην ακριβέστατο τίτλο “Παιδιά ενός κατώτερου Θεού οι Θεσσαλοί”!
Κι έγραφε εκεί, μεταξύ άλλων:
“1 Τον Σεπτέμβριο του 2020 ο «Ιανός» προκάλεσε........

© Newpost