Yaklaşık 35 yıldır kendimi üç kelimeyle tanımlıyorum: Liberal Demokrat Sosyalist...

Kimi dostlarım, “Bu üçü yan yana gelir mi?” diye soruyor...

Ben de yıllardır, “Hem de bal gibi gelir” diyorum...

Çünkü benim liberal ekonomiden anladığım:

Zenginin dilediğini yaptığı ilkel ve vahşi kapitalizm değil... Bireyin devlete karşı özgürlüğü…

Demokrasiden anladığım:

Sadece sandık değil; hukukun üstünlüğü, kuvvetler ayrılığı ilkesi ve iktidarın sınırlandırılması...

Sosyalizmden anladığım ise:

Devletin fabrikaları, otelleri, lokantaları işletmesi değil...

Üretilen refahtan toplumun bütün kesimlerinin insanca pay almasıdır...

Nobel ödüllü Daron Acemoğlu, “Hangi Liberal Demokrasi?” adlı yeni kitabında, liberal demokrasinin krizini tartışıyor… Ve vardığı yer bana hiç yabancı gelmiyor...

Acemoğlu’na göre liberal demokrasi başarılı olduğu dönemlerde sadece özgürlük üretmedi…

Ortak refah da üretti…

İnsanlara, “Özgürsün ama açsan beni ilgilendirmez” demedi…

Çalışanların gelirden pay aldığı, orta sınıfın büyüdüğü, insanların çocuklarının kendilerinden daha iyi yaşayacağına inandığı bir düzen kurdu…

Sonra bir şeyler........

© Nefes