Gelin Kars’a gidelim.

1981 yılına. Aralık ayının başı.

Dokuz yaşını doldurup dünyadaki 10. yılıma girmiştim.

Birkaç gün boyunca çok fazla kar yağmıştı ama o gün gökyüzü pırıl pırıldı. Güneş masmavi gökyüzünün ortasında altın bir tepsi gibi parlıyordu. Yerdeki karın beyazı insanın gözünü kamaştırıyordu.

O gün en sevdiğim gündü.

Çünkü memurlar için maaş günüydü ve babamla mutemede gitme sırası bendeydi.

Babamla evimizin önünden geçen yola çıktık. Yaklaşık iki kilometrelik yolu yürümeye başladık. Bir at arabasına ya da atlı kızağa denk gelince de binecektik.

Birkaç kızak dolu geçti. 300 metre yürümüştük ki boş bir kızak geldi.

Babam biner binmez kızakçıya “Gunitte mesai bitmeden yetişelim” dedi.

Kızağın sürücüsü, üşümemek için başını gereğinden fazla sarmış, omuzlarına ve dizlerine battaniye örtmüştü. Kantarmayı sıkı sıkı tuttuğu elleri öyle nasırlıydı ki büyük ihtimalle eldivensiz dahi üşüdüğünü hissetmiyordu.

Ata bağırdı ve gunidi (deri kamçı) salladı. At biraz daha hızlı koşmaya başladı.

Atın hamuduna asılmış zilin sesi bir çeşit korna gibiydi. Yürüyerek çarşıya giden ve kar üzerinde kaymadan yürümeye çalışan insanlar o sesi duyunca kenara çekiliyordu.

Yol boyunca bazı arkadaşlar kızağın arkasına asılmaya çalışınca kızakçı gunidi yukarı kaldırarak kendilerine bağırıyordu:

“Bırakın yoksa gunitlerim...”

Maaşların dağıtıldığı okulun hizasında indik. Babam cebinden çıkardığı bozuk paraların bir kısmını kızakçıya uzattı.

Mutemedin odasına girdiğimizde iki öğretmen daha maaşını almak için bekliyordu.

Sigara........

© Nefes