Na de oorlog moet je terugkomen, zei ze. Dan kom je bij mij thuis. Nu kan dat niet, want de verwarming is kapot. Maar na de oorlog vieren we samen de vrede. Ze zei het zonder twijfel. Alsof vrede niet iets is dat je moet afwachten, maar iets dat je alvast een stoel aan tafel geeft. Sinds dat gesprek is de vrede alleen maar verder weg geraakt. Oekraïne strijdt voort. En in het Midden-Oosten ontbrandde een nieuwe oorlog. Soms lijkt het nieuws een onafgebroken stoet van pijn en verlies.

Toch denk ik vaak aan die vrouw op dat bankje. Aan haar ogen, die meer reden hadden voor wanhoop dan voor hoop, maar die........

© Nederlands Dagblad