“İndi biz ikrah edib meydən, nəzərdən düşmüşük,

Yoxsa min-min məclisi-məstanələrdən çıxmışıq”

Yazını bir Budda pritçası ilə başlayaq, maraqlı olsun. Deyir, günlərin bir günündə uca Budda müəllim şagirdi ilə səfərə çıxıbmış. Gəlib çatırlar çayın qırağına. Burda görürlər babat fiquralı yad qadın da çayı keçmək fikrindədir. Ağsaqqal dərhal yardım əlini zənənə uzadır, onu belinə mindirib çaydan keçirdir. Təzədən yola düzəlirlər, az gedirlər, uz gedirlər, dərə-təpə düz gedirlər, yorulub əyləşirlər. Süfrə açılır, Surət müəllim demişkən, “bir qısmat” çörək kəsmək istəyəndə Budda baxır ki, şagirdi nəsə sözlü adama bənzəyir. Deyir, a bala, qarnının dərdi-azarı nədir, söylə. Şagird ərz edir: “Ey uca Budda, sən bizə təlim eləmisən ki, naməhrəm zənənə toxunmaq olmaz. Lakin özün onu basmarlayıb çaydan keçirdin. İndi bu günah deyilmi?”. Budda qımışır: “Məsələ budur ki, mən o zənəni həmin çayın qırağında yerə qoyub gəldim, ancaq sən hələ də........

© Müsavat