HERKES SUSUYOR AMA KİMSE İYİ DEĞİL

Bugün insanlar konuşmuyor çünkü anlatacak sözü yok değil; anlatmanın bir anlamı kalmadığını düşünüyor.

Bir şeyler yanlış gidiyor ama kimse tam olarak ne olduğunu söylemiyor. Daha doğrusu söylüyor da, kelimeler boğazda düğümlenip kalıyor. İnsanların yüzüne bakınca bunu görmek mümkün: Yorgunluk, kırgınlık, bıkkınlık… Ama en çok da sessizlik.

Bugün insanlar ne hissediyor biliyor musunuz?

Anlaşılmayacaklarını.

Bu yüzden susuyorlar. Çünkü anlatmanın, itiraz etmenin, hatta üzülmenin bile karşılıksız kaldığı bir yerde insan kendini korumaya alır. Susmak bir tercih değil artık; bir savunma refleksi.

Eskiden insanlar dert yanardı. Şimdi sadece iç çekiyorlar.

Eskiden “bir şeyler düzelir” umudu vardı. Şimdi “daha ne kadar kötüleşir?” endişesi hâkim.

Kimse yüksek sesle söylemiyor ama herkes şunu hissediyor:

Adalet varmış gibi yapılıyor ama adalet hissi yok.

Dindarlık konuşuluyor ama merhamet hissedilmiyor.

Gelecek anlatılıyor ama umut üretilmiyor.

İnsanlar yoksulluktan çok değersizlikten yoruldu.

Paranın azlığından değil, emeğin karşılıksızlığından tükendi.

Bir lokma ekmek bulamamaktan değil; onurunu koruyamamaktan incindi.

Bugün kimse “çok........

© Mir'at Haber