Elhamdülillah, vessalâtü vesselâm Resûlullah’a olsun.

Değerli kardeşlerim,

Cuma vaazlarında, hadis derslerinde, Riyâzü’s-Sâlihîn okumalarında defalarca dinlemiş olabileceğiniz bir hadis-i şerifi bugün yeniden hatırlamak istiyorum. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, bizden önceki ümmetlerden ibretlik bir olayı nakleder. Hadisin tamamını değil, özünü konuşacağız.

Resûlullah buyuruyor ki:
”Üç kişi bir yolculuğa çıkar. Yorulurlar ve istirahat etmek için bir mağaraya girerler. Mağarada dinlenirken yukarıdan büyük bir kaya düşer ve mağaranın ağzını tamamen kapatır. Korkuya kapılırlar. Bağırsalar kimsenin duymayacağını, kayayı iterek kaldıramayacaklarını anlarlar. Kimsenin de kendilerine yardım edemeyeceği ortadadır.

Bunun üzerine derler ki:
“Gelin Allah’a dua edelim. Ama öyle bir dua edelim ki, Allah katında kabul görecek bir vesilemiz olsun.”

Aralarında karar verirler:
“Her birimiz, hayatımızda sırf Allah rızası için yaptığımız en samimi, en temiz ameli dile getirelim ve onu vesile ederek dua edelim.”

Birinci Kişinin Duası: Anne ve Baba Hizmeti

İlk kişi dua eder ve der ki:
“Allah’ım! Ben anne ve babama senin rızanı umarak hizmet ettim. Onları hiçbir zaman ihmal etmedim. Eğer bunu senin katında kabul edilmiş bir amel olarak biliyorsan, bu kayayı üzerimizden kaldır.”

Kaya yerinden oynar; fakat çıkmaya yetmez.

İkinci Kişinin Duası: İffet ve Takva

İkinci kişi dua eder:
“Allah’ım! Ben namusuma ve........

© Milli Gazete