Necmettin Erbakan, 28 Haziran 1996 ile 30 Haziran 1997 arasında Türkiye Cumhuriyeti’nin 54. Hükümeti’ne başbakanlık yaptı. Refah Partisi ile Doğru Yol Partisi’nin kurduğu “Refahyol” hükümetiydi.

Erbakan’ın sembolik tercihleri bugün daha da anlamlı: Başbakan olduktan sonra ilk yurt dışı ziyaretini İran’a, ilk yurt içi ziyaretini ise Konya’ya yaptı.

Tahran ziyareti sırasında, Türkiye’nin enerji ihtiyacını karşılamak amacıyla milyarlarca dolarlık doğal gaz boru hattı anlaşması imzalandı. Erbakan, “Milli Görüş” vizyonu çerçevesinde Müslüman ülkelerle ekonomik iş birliğini artırmayı hedefliyordu. Bu hedefin somut adımlarından biri, G-7’ye alternatif olarak kurulan Gelişen Sekiz Ülke (D-8) oldu. Erbakan’ın dış politikada İran ile kurduğu bu yakın ilişki, enerji iş birliğini bölgesel bir stratejiye dönüştürme çabasıydı.

Konya ziyareti ise başka bir yönüyle hatırlanır: Erbakan’a hediye edilen bir tüfekle ilgili basına verdiği cevap hâlâ dilden dile dolaşır: “Biz kimseyi vurmak için gelmedik, hizmet için geldik.”

Bugün, İran ve Körfez arasında ateşle oynanan bir oyunun ortasındayız. Erbakan’ın İran ile kurduğu o enerji köprüsü, bugün farklı bir gerilim hattına dönüşmüş durumda. Ve “hizmet için geldik” diyen bir siyaset anlayışının tam karşısında, ABD ve İsrail’in“vurmak” üzerine inşaa ettiği bir pazarlık senaryosu var.

Şimdi gelin, Merhum Erbakan Hocamızın tarihsel alıntısından sonra mesaj kutuma gelen bir makaleye kendi görüş ve tespitlerimizi de ekleyerek meseleye biraz daha yakından bakalım. Evet kıymetli bir albayım mesaj gönderdi. Yıllardır yazdıklarımız, çizdiklerimiz, programlarımızda bölgeyle ilgili ekranlara taşıdıklarımız işte burada özetleniyor ama kimin yazdığı belli değil. Araştırdım, o makale Dr. İlhami Pektaş’ın kaleminden çıkmış. İşte tam da bu noktada masama düşen o yazı, bölgede yıllardır üzerinde durduğumuz, defalarca uyardığımız, anlatmaya çalıştığımız meselelerin bir özeti aslında. Onun tasvir ettiği çerçeve, bugün yaşananların ne kadar derin ve ne kadar öngörülebilir olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor.

Herkes Trump’ın tehdidine bakıyor. Ben İran’ın cevabına bakıyorum. Çünkü o cevabın içinde kimsenin görmediği bir felaket var.

Trump’ın İran’a tanıdığı süre, artık bir diplomatik pazarlık takviminden çok bir geri sayım gibi işliyor. “Hürmüz Boğazı açılmazsa elektrik santrallerini vuracağız” sözü havada asılı duruyor. İran ise cevabını çok net, çok soğukkanlı ve çok tehlikeli bir şekilde verdi:

“Enerji altyapımız vurulursa, bölgedeki tüm enerji tesisleri, tuzdan arındırma tesisleri ve bilgi teknolojisi altyapısı hedef alınacaktır.”

Bu üç kelime, “tuzdan arındırma tesisleri”, aslında bütün senaryonun kilit taşı. Bu cümle, sadece bir misilleme değil; aynı zamanda “bizim enerjimizi vurursanız, ben sizin hayatınızı vururum” demektir. Çünkü Körfez’de hayat dediğiniz şey, elektriğe, elektrik dediğiniz şey ise suya bağlıdır.

Körfez ülkeleri çöl coğrafyasında nehirsiz, gölsüz, yağmuru neredeyse olmayan bir bölge. Suudi Arabistan, BAE, Katar, Kuveyt, Bahreyn… İçme suyunun neredeyse tamamı tuzdan arındırma tesislerinden sağlanıyor. Deniz suyunu arıtıyorsun, içilebilir hale getiriyorsun. Peki bu tesisler neyle çalışıyor? Elektrikle.

Elektrik kesilirse su üretimi durur. Su üretimi durursa milyonlarca insan günler içinde susuz kalır. Çöl sıcağında susuz kalan bir şehir ise yaşanmaz hale gelir.

Ama bu sadece başlangıç.

Petrol üretimi de elektriğe bağlı. Petrol yerin altından kendi kendine çıkmıyor. Pompalar, rafineriler, boru hatlarındaki pompa istasyonları… Her şey elektrikle çalışıyor. Elektrik kesilirse üretim de durur, işleme de, taşıma da. Yeni bir santral inşa etmek ise 3-5 yıl, büyük kapasitelilerde 5-10 yıl sürer. Bu demektir ki Körfez yıllarca üretim yapamaz. Petrol fiyatları tarihin en yüksek seviyelerine fırlar, dünya ekonomisi durma noktasına gelir.

Hastaneler de aynı kaderi paylaşır. Elektrik kesildiğinde ilk ölenler fişe bağlı hastalar olur: yoğun bakımdakiler, solunum cihazına bağlı olanlar, diyaliz hastaları, kuvözdeki bebekler. Jeneratörler var ama yakıtları sınırlıdır; saatler içinde biter. Ardından hastaneler karanlığa gömülür.

Gıda zinciri de çöker. Körfez ülkeleri gıdanın büyük kısmını ithal eder. İthal edilen ürünler soğuk hava depolarında saklanır. Elektrik kesilirse, 50 derece sıcaklıkta soğuk zincir kırılır. Et, süt, ilaçlar, aşılar bozulur. Milyonlarca ton gıda günler içinde çöpe döner. Yeni gıda getirmek için lojistik gerekir, lojistik için yakıt gerekir, yakıt için elektrik… Döngü kırılır, her şey durur.

Finans sistemi ise belki de en kırılgan noktalardan biri. Dubai, bölgenin finans merkezi. Bankalar, veri merkezleri, borsa, uluslararası şirketlerin bölge ofisleri… İran’ın “bilgi teknolojisi altyapısını hedef alacağız” sözü doğrudan buraya yönelik. Veri merkezleri vurulursa bankacılık durur, borsa kapanır, dijital varlıklara erişim kesilir, uluslararası transferler yapılamaz. Dubai’yi Dubai yapan finans ve lojistik merkezi olmasıdır; ikisi de elektrik ve IT altyapısına bağlı. Bu güveni yeniden inşa etmek, fiziksel tesisleri inşa etmekten çok daha uzun sürer.

Şimdi bütün bunları bir araya koyun:

Su yok. Elektrik yok. 50 derece sıcakta klima yok. Hastaneler karanlıkta. Gıda stoku bozulmuş, soğuk zincir kırılmış. Petrol üretimi durmuş, gelir yok. Finans sistemi çökmüş, bankalar çalışmıyor.

Körfez ülkeleri çöl ülkeleridir. Onları yaşanabilir kılan tek şey, bu altyapıdır. Altyapı yok edildiğinde geriye çöl kalır. Ve çöl yaşanmaz.

Trump, İran’ın elektriğini vurmakla tehdit ediyor. İran ise karşılık olarak Körfez’i vurmakla tehdit ediyor. Daha önce rafineriler vuruldu, LNG tesisleri vuruldu, bunlar tamir edildi. Ama elektrik santralleri ve tuzdan arındırma tesisleri vurulursa, bu artık tamir meselesi değil, hayatta kalma meselesidir.

Su olmadan yaşayamazsınız. Elektrik olmadan su üretemezsiniz. Yenisini inşa etmek yıllar alır. Yıllar boyunca susuz, elektriksiz, hastaneleri çalışmayan, gıda zinciri çökmüş milyonlarca insan…

Bunun adı insani felakettir.

Kimsenin görmediği felaket

Ve kimse bunu konuşmuyor.

Trump’ın İran’a tanıdığı süre, artık bir saat hesabından çıkmış durumda. Bu bir “saatler diliminden” ibaret değil; bu, siyasi baskının giderek tırmandığı, her an bir kıvılcımın her şeyi tetikleyebileceği bir süreç. Süre daralıyor, lakin felaketin boyutları genişliyor.

Asıl soru şu: Körfez ülkelerinin bu süreyi yönetecek, altyapılarını koruyacak bir hazırlığı var mı? Yoksa biz, yıllarca konuşulacak bir insani felaketin eşiğinde mi duruyoruz?

Erbakan’ın “hizmet için geldik” dediği, enerji iş birliğini temel alan o vizyon, bugün yerini “vurmak” üzerine kurulu bir tehdit diline bırakmış durumda. O gün imzalanan doğal gaz anlaşmaları bugün ABD ve İsrail’in küresel anlamda ürettiği algılar neticesinde bambaşka bir denklemin parçası. Tıplı IRAK gibi! Tarih, bazen aynı coğrafyaya ne kadar farklı pencerelerden bakılabileceğini gösteriyor.

Yıllardır yazdığımız, çizdiğimiz, programlar yaptığımız uyarılar işte bugün bu noktada somut bir gerçekliğe dönüşüyor. Bu mesele sadece bir siyasi kriz değil; aynı zamanda bir altyapı, bir hayatta kalma, bir medeniyet sınavıdır.

Bu satırlar yazılırken saat ilerliyor. Umudum, enerji altyapılarının zarar görmediği, barışın tesis edildiği bir tablodur. Ancak görünen o ki önümüzdeki günler çok yoğun geçecek. Gelişmeleri ve analizleri aktarmaya devam edeceğim.

Ahir zamanda eğer Körfez’de böyle bir hesaplaşma başlarsa, İsrail’in bölgedeki “Arz-ı Mev’ud” ve “Melhame-i Kübra” savaşı emelleri maalesef gerçekleşmiş olacak. Su savaşları başlayacak, Hazreti Muhammed’in 14 asır önce haber verdiği alametler bir bir ortaya çıkacak. Unutmayalım ki Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyuruyor:

“Fitne, katilden daha şiddetlidir.” (Bakara, 191)

“Onların arasında fitne çıkana kadar savaşın.” (Enfal, 39)

Hadis-i şerifte ise Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurmuştur:

“Melhame-i Kübra (büyük savaş) ve Medain’in (başkentlerin) fethi olacak, sonra Deccal çıkacak.” (Tirmizî, Fiten)

Bugün geldiğimiz noktada, suyun kesilmesi, elektriksiz kalan hastaneler, çöken gıda zinciri… Bunların hepsi, büyük savaşın ayak sesleridir. Görünen o ki, altyapılar vurulduğunda geriye ne siyasi hesap kalır ne de ekonomik pazarlık. Geriye sadece insanlık felaketi kalır. Ve bu felaket, Hazreti Muhammed’in (s.a.v) asırlar önce haber verdiği o büyük imtihanın ta kendisi olur.

© Milli Gazete