Sevginin Azalması Değil, Paylaşılmayı Öğrenme Sürecidir

“Eskiden beni kucağından indirmezdin.”

Bir annenin bana aktardığı bu cümle, aslında kardeş kıskançlığını tek başına anlatmaya yetiyordu. Bu sözü söyleyen, henüz dört yaşındaki bir çocuktu. Yeni doğan kardeşine öfkeli görünüyordu ama gerçekte özlediği şey kardeşi değil, eskiden kendisine ayrılan zamandı.

Toplum olarak kardeş kıskançlığını çoğu zaman olumsuz bir duygu gibi değerlendiriyoruz. Oysa kıskançlık, çocuğun sevgiyi kaybetmekten korktuğunu gösteren doğal bir tepkidir. Sorun, bu duygunun yaşanması değil, fark edilmemesi ve yanlış yönetilmesidir.

Bir aileye yeni bir bebek geldiğinde herkes büyük bir mutluluk yaşar. Ancak bu mutluluğun gölgesinde sessizce büyüyen bir duygu daha vardır. Kardeş kıskançlığı. Pek çok anne baba, büyük çocuğun beklenmedik davranışları karşısında şaşkınlık yaşar. Oysa bu durum çoğu zaman bir karakter problemi değil, çocuğun değişen aile düzenine verdiği doğal bir tepkidir.

Çocuk, anne ve babasının sevgisini sadece kendisine ait zanneder. Yeni doğan kardeşle birlikte ilginin bölündüğünü hissettiğinde, “Artık beni eskisi kadar sevmiyorlar.” düşüncesine kapılabilir. Bu düşünce çoğu zaman dile getirilmese de davranışlarla kendini gösterir. Huysuzluk, öfke nöbetleri, alt........

© Milat