Sadece üzerinde yaşadığımız bir coğrafya değil; binlerce yıllık medeniyetlerin izlerini taşıyan, her köşesinde ayrı bir hikâye saklayan büyük bir hafıza.

Bir köy evinin duvarında asılı duran eski bir kilim, artık kullanılmayan bir bakır kap, bir ustanın elinden çıkan ahşap kaşık, düğünlerde söylenen unutulmuş bir türkü, yaşlı bir ninenin hafızasında kalan eski bir masal…

Bunların her biri, aslında Anadolu’nun sessiz arşividir.

Fakat bugün bu arşivin bazı sayfaları birer birer kapanıyor.

Modern hayatın hızına yetişmeye çalışırken geçmişten bize miras kalan birçok kültürel değerimizi farkında olmadan geride bırakıyoruz. Bir zamanlar evlerin başköşesinde bulunan el dokuması halılar, sandıklarda saklanan geleneksel kıyafetler, imece usulü yapılan işler, köy odalarında saatlerce anlatılan hikâyeler ve kuşaktan kuşağa aktarılan sözlü kültür, artık eski canlılığını kaybediyor.

Oysa kültür, yalnızca müzelerde sergilenen eserlerden ibaret değildir.

Kültür; yaşayan bir hafızadır.

Bir annenin kızına öğrettiği yemek tarifi, bir dedenin torununa anlattığı çocukluk hatırası, bir ustanın çırağına aktardığı zanaat bilgisi, bir köyün yüzyıllardır sürdürdüğü düğün geleneği de kültürün kendisidir.

Bugün Anadolu’nun birçok köşesinde artık son ustaları tarafından yaşatılan meslekler bulunmaktadır. Bakırcılık, semercilik, kalaycılık, keçecilik, çömlekçilik, dokumacılık, ahşap işçiliği ve daha niceleri…

Bir usta hayata veda ettiğinde, eğer yetiştirdiği bir çırak yoksa........

© Milat