Vicdan, insanın içinde sessizce oturan ama en gür konuşan sestir. Ne bir öğretmeni vardır ne de yazılı bir kural kitabı. Ona rağmen hayatımızdaki en sert yargıları da, en derin merhameti de vicdan verir. Bazen gece yarısı uykumuzu bölen bir pişmanlık, bazen kimse görmezken uzatılan bir eldir vicdan.

İnsan kalabalıklar içinde kaybolabilir; kurallara, yasalara, geleneklere sığınıp yaptıklarını haklı çıkarabilir. Ama vicdandan saklanamaz. Çünkü vicdan, başkalarının ne dediğiyle değil, bizim kendimize ne dediğimizle ilgilenir. Herkesin “normal” dediği bir davranış, vicdanımızda ağır bir yük olabilir. Ya da kimsenin fark etmediği küçük bir iyilik, içimizde tarifsiz bir huzura dönüşebilir.

Vicdan çoğu zaman rahatsız eder. Bizi konforumuzdan kaldırır, yüzleşmek istemediğimiz........

© Milat