​İş hayatının temelleri, yüzyıllar boyunca bir zanaatkârın atölyesinde, bir ustanın gölgesinde atıldı. "Usta-çırak" ilişkisi; sadece bir meslek öğretme yöntemi değil, aynı zamanda sabrın, ahlakın, emeğe saygının ve işe ruh katmanın aktarıldığı kadim bir okuldu. Çırak, ustanın sadece teknik becerilerini değil, hayata bakış açısını da alır; eliyle olduğu kadar yüreğiyle de öğrenirdi. ​Ancak günümüzün endüstriyel ve kurumsal dünyasında bu köklü gelenek, yerini modern İnsan Kaynakları (İK) yönetim sistemlerine bıraktı. Verimliliğin, kârlılığın, KPI’ların (Temel Performans Göstergeleri) ve standart süreçlerin hüküm sürdüğü bu yeni düzende, usta-çırak ilişkisi maalesef unutulmaya yüz tutmuş nostaljik bir anıya dönüşüyor. ​Kurumsallaşma Adına Ruhumuzu mu Kaybediyoruz? ​İnsan Kaynakları yönetiminin temel amacı, organizasyonel verimliliği artırmak ve çalışan süreçlerini adil, şeffaf ve ölçülebilir hale getirmektir. Bu durum büyük yapılar için elbette bir zorunluluktur. Ancak bu süreçler "insan" faktörünü tamamen sayılara, formüllere ve yetkinlik matrislerine indirgediğinde, işin ruhu da kaybolmaya başlar. ​Bugün yeni mezun bir profesyonel ya da yeni işe başlayan bir teknisyen, atölyenin ya da ofisin yaşsız bilgesinden yani "ustasından" ziyade, bir İK yazılımının onboarding........

© Milat