Keir Starmer'ın geçtiğimiz gün gerçekleşen istifası aslında iki yıla yayılan bir erozyonun nihai sonucu odu. İstifayı doğrudan tetikleyen gelişme, Andy Burnham'ın Makerfield ara seçimini T,8 oyla kazanması olarak karşımıza çıksa da asıl kırılma, Mayıs 2026 yerel seçimlerinde yaşanan tarihi yenilgiydi.

Yenilginin temelinde, 2024'te değişim vaadiyle iktidara gelen bir hükümetin ekonomik beklentileri karşılayamaması yatmakta. Büyüme ve yaşam standartları durgunlaşması, pandemi ile Rusya-Ukrayna savaşının ardından derinleşen yüksek yaşam maliyeti kalıcılaşması, IMF’in nisan ayında 2026 büyüme tahminini yılbaşındaki %1,3'ten %0,8'e indirmesi ve İran savaşından en sert darbeyi alacak büyük ekonominin Birleşik Krallık olabileceği ihtimalinin yaygınlaşması işleri hep kötüye götürdü. Sürekli halde basında anılan kamu borcu ise 1960'lardan bu yana GSYH’ye oranla en yüksek düzeye ulaştı. Dahası G7'nin en yüksek borçlanma maliyetine sahip ekonomisine sahipler.

Bu makro tablo, somut politika kararlarıyla seçmen nezdinde tahkim edildi. Emeklilere yönelik kış yakıt yardımının kesilmesi, engellilik yardımlarında öngörülen değişiklikler ve vergi kararları, hükümetin vaat ettiği ekonomik dönüşümü sağlayamadığı algısını da pekiştirdi. Anketler bu algının derinliğini uzun zamandır açıkça ortaya........

© Milat