Günlerce kaçınılmazlık hissi üreten yayın dili, savaş başladığında kimin zihnini rahatlatmayı amaçlıyordu? Günlerce ekranlardan yükselen "ABD bu gece vuracak", "operasyon başlıyor", "geri sayım başladı" manşetleri, habercilik refleksinden çok bir atmosfer mühendisliğini andırıyordu. Henüz gerçekleşmemiş bir ihtimal, kesinlik diliyle sunuldu. Haritalar açıldı, askeri gemilerin rotaları tartışıldı, uzman yorumlarıyla savaş senaryoları yazıldı. Toplumun zihninde adım adım bir beklenti üretildi. Soru basitti. İnsanlar gerçekten bilgilendirildi mi, yoksa bir senaryonun içine mi çekildi? Sonra saldırı başladı. Peki gerçekten rahatladınız mı? Yoksa zaten günlerdir zihinsel olarak buna hazırlanmış, kaçınılmaz olduğuna ikna edilmiş miydiniz? Bu süreçte özellikle CIA ve Mossad etrafında kurulan anlatı dikkat çekiciydi. Bazı yayın organlarında bu iki istihbarat yapısı neredeyse mitolojik bir güce dönüştürüldü. "Her şeyi bilen", "her yere sızan", "hiç hata yapmayan” bir operasyon aklı imajı tekrar tekrar üretildi. Oysa istihbarat örgütleri de insan yapısıdır. Hata yaparlar, yanılırlar, yanılgılar üretirler. Medya dili analiz etmek yerine efsaneleştirmeyi seçtiğinde ortaya gazetecilik değil, psikolojik etki çıkar. Güç merkezlerini kutsamak, kamuoyunu bilgilendirmek değildir. Savaşlar artık yalnızca........

© Milat