Geçenlerde bir haber izlerken dikkatimi çeken bir konu oldu. 2020 yılında vefat eden emekli Albay Cemil Denk’in, vasiyeti üzerine bedeninin tıp eğitimine bağışlandığını ve yıllar boyunca öğrenciler için bir kadavra olarak kullanıldıktan sonra ailesine teslim edildiğini anlatıyordu spiker. Ölümünden insanlığa hizmet etmeyi sürdüren bu hikâye, zihnimde bir iz bıraktı. Bir insan, hayattayken kendini ne kadar okuyabiliyor? Biz, karşımızdaki insanlardan ne kadar ders çıkarabiliyoruz? Kadavra meselesinin İslami anlamda ne olduğu, ne olmadığı elbette ki alimlerin değerlendireceği bir konudur. Bu işin fıkhi boyutu, hükmü, sınırları vardır ve bunu en doğru şekilde ilim ehli ortaya koyar. Ben ise burada o yönüne girmekten ziyade, bu olayın bende uyandırdığı anlamı, bana düşündürdüklerini ve insana dair açtığı kapıyı paylaşmak istiyorum. İnsan, kendine bakmayı en zor öğrenen varlıktır. Başkalarının kusurlarını görmekteki keskinliğimiz, kendi eksiklerimize karşı çoğu zaman körleşiriz. Oysa hayat, bize sürekli bir şeyler öğretir. Bunun üzerine düşünürken kadavra aklıma geldi. Kadavra, ilk bakışta ölümle, sonla ilişkilendiririz. Tıp öğrencileri, insan bedenini anlamak, hastalıkları çözmek için kadavra üzerinde çalışırlar. O beden artık bir şahıs değildir sadece bir bilgi kaynağıdır, bir öğretidir. Peki biz, yaşayan insanlar olarak birbirimize nasıl bakıyoruz? Çoğu zaman bir insanı ya yargılıyoruz ya dışlıyoruz ya da "sorunlu" diye etiketliyoruz. Hatalı gördüğümüz kişiyi hayatımızdan çıkarıyor, onu bir problem olarak görüyoruz. Oysa belki bu noktada bakış açımızı değiştirmemiz gerekiyor. Çünkü her "sorunlu insan", aslında bir kadavra gibi okunabilir. Yanlış anlaşılmasın, bu bir değersizleştirme değil, bilakis bir anlamlandırma çabasıdır. O kişiyi yok saymak yerine, onun üzerinden bir ders çıkarmak, bir hakikat yakalamaktır. Her insan, bir diğerinin aynasıdır. Bir arkadaşımızda gördüğümüz bir hata, çoğu zaman bizim de içimizde bir yerlerde var olan bir zaafın yansımasıdır. Birinin kibri bizi rahatsız ediyorsa, belki de biz de aynı duygunun küçük bir kıvılcımını taşıyoruzdur. Birinin tembelliği gözümüze batıyorsa, belki biz de bazı alanlarda sorumluluklarımızdan kaçıyoruzdur. Kadavra, tıp........

© Milat