Aklım erdiğinden bugüne hep bana düşman oldun. Hala da devam ediyorsun. İşin gücün, oyun oynaştasın. Hep beni oyaladın. Sordum, nereye kadar, cevap, ölünceye dek. İlk defa doğru söyledin.
Ben dedim ki, sen adam olmazsın.

Allah (cc) cennette Hz. Âdem’e (as) şu ağaca yaklaşma buyurdu. Sen şeytanla bir oldun. Onu kandırdın. Cennetten çıkmasına sebep oldun. Sonra ne mi? Oldu. Hz. Âdem (as) tövbe etti. Aciz olduğunu bildirdi. Rabbinden, sana karşı yardım istedi. Allah (cc) duasını kabul etti. O gün, bugündür âdemoğullarına düşmanlık ediyorsun. Bir de, haddi aşarak, ben ateşten, Âdem ise topraktan diyerek üstünlük tasladın ve huzurdan kovuldun.

Bana verdiğin eziyet, zulüm dağları aştı. Çekilmez hale geldi.
Yukarıdaki olaydan bir ders çıkardım. Hz. Âdem (as) gibi sonsuz kere tövbe olsun.
Rabbim buyurdu; “ Âdem hatasını anladı. Tövbe etti. Gözyaşı döktü. Ya Rabbi hata ettim. Günah işledim. Acizim. Sen tövbemi kabul etmezsen, helak olurum.
Hz. Âdem’in (as) bu duası, o gün........

© Merhaba Haber