Türk edebiyatının ve Karadeniz’in bitmeyen enerjisiyle yoğrulan ulu çınarı Ahmet Özer, bugün (19 Ocak) 80. yaşının dinginliğine ve üretkenliğine adım atıyor. Bir ömrü; kelimelerle, dostluklarla ve bitmek bilmeyen bir öğrenme tutkusuyla nakış gibi işleyen Özer, sadece bir şair ya da yazar değil, aynı zamanda edebiyatımızın yaşayan hafızalarından biridir. Onun hayatı, bireysel bir yazın serüveninden çok daha fazlasını ifade eder; Türkiye’nin kültürel, toplumsal ve edebi dönüşümlerine içeriden tanıklık eden bir aydının uzun yürüyüşüdür.

Şiirle kurduğu bağ, gençlik yıllarının geçici bir heyecanı değil; hayatın her döneminde derinleşen, olgunlaşan ve anlam kazanan bir yol arkadaşlığıdır. Ahmet Özer’in dizelerinde sezilen içtenlik, tam da bu uzun soluklu birlikteliğin doğal sonucudur.

Estetik ve Toplumcu Gerçekçilik

Ahmet Özer denildiğinde akla ilk gelen, toplumcu gerçekçi damarı estetik bir bilinçle buluşturan o berrak sestir. Onun şiiri; Maçka’nın sisli dağlarından Ankara’nın gri sokaklarına, emeğin kutsallığından çocukluğun saf masumiyetine uzanan geniş bir coğrafyayı kapsar. Bu coğrafya yalnızca mekânsal değil; aynı zamanda duygusal ve düşünsel bir haritadır.

Lirik ve Epik Denge

Şiirlerinde ideolojik olanı hiçbir zaman kuru bir slogana hapsetmemiş; insan sevgisini, doğa tutkusunu ve adalet arayışını şiirsel bir incelikle harmanlamıştır. Özer’in şiiri, hem bireysel acılara hem de kolektif umutlara aynı mesafede durur. Bu yönüyle onun dizeleri, hem içe dönük bir lirizmi hem de toplumsal bir epik tonu aynı anda........

© Medya Siyaset