Ve Akkuyu… Türkiye’nin enerji gündeminin, dış politikasının ve ne yazık ki siyasi sığlığının kesişim kümesindeki o devasa kara delik. Türkiye’de muhalefetin de en az iktidar kadar sınıfta kaldığı, dersine çalışmadığı ve meseleyi tamamen yanlış yerden okuduğu en net başlıktır Akkuyu.

Son günlerde muhalefet kanadından yükselen seslere bakıyorum; çıkmışlar, “Ruslar bu projeden 200 milyar dolar kazanacak, bu asrın soygunudur” diye bağırıyorlar. İnanın, bu söylemleri duydukça enerji piyasalarını ve uluslararası anlaşmaları takip eden biri olarak saçımı başımı yoluyorum. Bu yaklaşım, projeyi en sağlam, en tartışılmaz yerinden, yani “ekonomik modelinden” vurmaya çalışmaktır ve tek kelimeyle büyük bir cehalettir.

Gelin, şu bakkal hesabını bir kenara bırakıp gerçeklere, rakamlara ve anlaşma metinlerine dönelim.

Açık ve net söylüyorum: Santralin kaça mal olduğu, Rusların inşaat sırasında ne kadar harcadığı bizi zerre kadar ilgilendirmiyor. Bu bir “Yap-İşlet-Sahip Ol” (Build-Own-Operate) modelidir. Yani risk, inşaat maliyeti, finansman yükü tamamen Rus tarafındadır. Bizim cebimizden çıkacak para bellidir, kuruşu kuruşuna hesaplanmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, 15 yıl boyunca her ünite devreye girdikten sonra üretilen elektriğin belli bir kısmına alım garantisi vermiştir. Bu oranlar ilk iki ünite için yüzde 70, diğer iki ünite için yüzde 30’dur. Fiyat ise ortalama 12.35 cent/kWh KDV’dir.

Muhalefetin “200 milyar dolar” diye şişirdiği rakam, piyasa gerçeklerinden kopuk bir hayal ürünüdür. Piyasa fiyatı düşüldüğünde, yani devletin bu elektriği piyasadan değil de Akkuyu’dan alması nedeniyle ödeyeceği “ekstra” fark, toplamda yaklaşık 23 milyar dolardır. Evet, bu bir maliyettir........

© Medya Günlüğü