1985 yılı "ikinci memleketim" dediğim, Torosların incisi Niğde Uluşla'da İlçe Tarım Müdürüyüm. Devlet, turizmi ve ondan elde edilecek geliri yükseltme gayretinde. Bununla ilgili olarak ciddi teşvik programlarını devreye aldığı gibi, idari olarakta valilik ve kaymakamlarca da bir takım düzenleyici tedbirler alma çabasındalar. En azından, E-5 yolu güzergâhında yerleşim yerlerinde ki köy ve kasaba evlerinin dış görünümlerinin boya, badana ile güzelleştirilmesi gibi. Doğrusu başarıda sağlandı.

Bir diyer tedbirde, yine yol güzergâhında "Kendin pişir kendin ye" olarak bilinen ve kamyon, tır esnafıyla Mersin, Adana v.s istikametinden Ankara'ya veya tersine özel arabayla seyahat eden yolcuların yayla eti lezzetinden dolayı, mola verdikleri et lokantalarının; gerek görünüm gereksede asgari hijyen açısından kabul edilebilir seviyeye gelmesi arzu edilmekteydi. Bu hususta sonradan Iğdır Valisi olacak, Kaymakamımız Mustafa Tamer başkanlığında almış olduğumuz İlçe Hıfzı Sihha Kurul kararıda mevcuttu. Aynı doğrultuda vali başkanlığında İl kararıda alınmıştı.

O günün şartlarında esnaftan istenen genel hijyen ile, dışarıda asılı bulunan gövde etlerinin en azından sinek v.s haşaratların etle temas etmemesi için etlerin tel kafese alınması gibi gayet masum tekliflerdi bunlar. Zira tâ 40 yıl öncesinde onlardan buz dolabı isteme gibi bir lüksümüz de yoktu, olsa bile o denli iş yapan, maddi durumu iyi olan ancak bir kaç esnaf vardı güzergahta.

Nebi Doğan, nâmı diğer Pala; Pozantı'nın tipik bir Toros köylüsü. Askere gidene kadar nadir İlçe görmüş, çocukluğu ve ergenliğini Toros köylerinde ailesinin davarını (keçi) güderek geçirmiş, yüzlerce keçiyi tek başına eviren-çeviren bundan da büyük keyf aldığını yer yer içini çekerek o günlerin özlemini duyan, 1.90 boyunda, 100 kg üstünde, hafif göbekli, Adana Şalvarı ayağında, gara gaşlı, gara gözlü, yüzünde bir........

© Maraş Gündem