Borges recoñecía que Cristo non lle caía simpático: «En Cristo hay algo como de político que no acaba de convencer. Inclusive, por momentos, me parece hasta demagógico». Home, claro. Para un racista e un elitista coma el, que non aturaba os negros, «que no han servido para otra cosa que para ser esclavos», nin os pobres, «que sufren mucho menos que los ricos», Xesús de Nazaret tiña que ser un revolucionario odioso. Como Borges pensa moita xente que se declara cristiá, pero daquela maneira. En EE.UU. naceu hai medio século entre as Igrexas evanxélicas a teoloxía da prosperidade, que vén ser a xustificación teolóxica do liberalismo económico e pon o economista Adam Smith ao mesmo nivel de santidade que san Pablo. Os temas a tratar son de actualidade: «Como orientar a túa carreira laboral» ou «Como moldea Deus a intelixencia artificial». Pero o sistema de financiamento é do século XVI, cando a Igrexa vendía indulxencias para que os pecadores puidesen entrar no Ceo. Os teólogos da prosperidade tamén prometen o cento por un, pero aquí, na Terra. Di unha predicadora: «Dás un dólar por amor ao Evanxeo e tócanche cen, dás dez e recibirás mil, dás mil e recibes cen mil. Se doas un avión, recibirás cen veces o valor dese avión». E remata: «Marcos 10, 30 é un bo negocio». Naturalmente, os pobres non caben no evanxeo da prosperidade, porque os pobres, coma os negros de Borges, só valen para pobres. Explícao outra teóloga: «A compaixón nada ten cos pobres, senón coa admiración aos que teñen unha historia exitosa».

Non hai maior terxiversación da figura e da mensaxe do Cristo. Trump, o parvitolo, o marulo, foi máis lonxe ca ninguén ao aldraxar o papa por se declarar contrario á guerra de Irán, e para mostrar o verdadeiro Cristo encarnouno el nunha imaxe de curador do mundo e colgouna na internet. Logo, ante as críticas recibidas, retirouna e tentou negar a evidencia.

Distinta, pero igual de absurda é a devoción a un Xesús violento por boa parte dos loitadores nas artes marciais mixtas da UFC. Enténdese que lle pidan protección contra lesións e malos golpes, pero non que, ao rematar vitoriosos, porque deixaron K.O. os rivais cunha patada no pescozo ou por estrangulamento ata deixalos durmidos, ergan os ollos ás alturas e berren ante o micrófono: «O primeiro é darlle grazas a Cristo porque el me trouxo aquí!». Quen? O Cristo que falou de poñer a outra meixela? O Cristo pacífico e pacifista apadriña e guía a violencia extrema de determinados loitadores da UFC?

Cristianismos perversos e cristianismos inxenuos veñen falsificando a imaxe do Cristo desde hai 2000 anos. E os que quedan.

© La Voz de Galicia