Como seica son precisos mitos de identidade para os colectivos, todos se esforzan en construílos. Amancio ou Butrageño, máis alá das súas persoas, son mitos do Real Madrid. O Cid Campeador, Numancia, de España; Viriato, Camoens, de Portugal. E en Galicia, pois Breogán, o apóstolo Santiago, os Irmandiños, Rosalía, Valle Inclán, Castelao... E despois outros, en cadanseu sector e división: o Padre Sarmiento, Murguía, Pondal, Pardo Bazán, Blanco Amor, Andrés do Barro, Iago Aspas, Amancio Ortega... Pero no mundo da política a cousa complícase. Porque poucas veces se poden converter en símbolos que a todos unan. Só se a súa vida se entrefebra con outras actividades: Un Castelao ben coñecido xa antes da súa dedicación á política e na que sempre impulsou encontros (ninguén pediu o voto non ao Estatuto de 1931), converteuse nunha referencia común. Como Otero Pedrayo. Mesmo Pablo Iglesias, que supón a orixe do movemento de defensa dunhas clases que nunca tivera valedores. Outros........

© La Región