Vefa: Bir Toplumun Hafızası Nerede Kaybolur?

Bazı kavramlar vardır;
unutulduğu anda bir şeyler eksilir ama neyin eksildiği hemen fark edilmez.
Vefa da onlardan biridir.

Vefa kaybolduğunda önce insanlar değil, hatıralar silinir.
Kim neyi ne zaman yaptı, kim hangi yükü taşıdı, kim hangi bedeli ödedi…
Hepsi yavaş yavaş buharlaşır.
Sonra o boşluğa başka şeyler yerleşir:
sessizlik, görmezden gelme, geçiştirme.

Ve bir süre sonra toplum, hafızasız yaşamaya alışır.

Vefa Bir Duygu Değil, Bir Ahlâk Biçimidir

Vefa çoğu zaman bir duygu sanılır.
Oysa vefa, duygudan çok daha fazlasıdır;
bir ahlâk biçimi, bir toplumsal duruş, bir hatırlama sorumluluğudur.

Vefa;
sadece teşekkür etmek değildir.
Sadece geçmişi yad etmek hiç değildir.

Vefa, katkıyı inkâr etmemektir.
Emeği yok saymamaktır.
Birlikte yürünmüş yolları, hedefe varıldıktan sonra inkâr etmemektir.

Çünkü vefa yoksa, emek geçicidir.
Vefa yoksa, katkı tehlikelidir.
Vefa yoksa, hatırlamak riskli bir eyleme dönüşür.

Küçük Toplumlarda Vefasızlık Daha Yıkıcıdır

Küçük toplumlar, büyük toplumlara benzemez.
Herkes birbirini tanır.
Herkes kimin ne........

© Kıbrıs Postası