Dün baharın ilk günüydü.

Takvimlere göre doğanın yeniden başladığı,

toprağın nefes aldığı,

insanın içinin hafiflemesi gereken o eşik…

çiçeklerden, umutlardan, yeni başlangıçlardan söz etmemiz gerekirdi.

Ama dünya yine başka bir sabaha uyandı.

Gökyüzünün bir yanında bahar güneşi yükselirken,

başka coğrafyalarda aynı gökyüzü savaş uçaklarının izleriyle karardı.

Son günlerde Orta Doğu’da uzun süredir biriken gerilim açık çatışmaya dönüştü.

ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırıları ve ardından gelen misillemeler…

Bölge birkaç saat içinde yalnızca siyasi bir krizden çıkıp gerçek bir savaş atmosferine sürüklendi.

Birçok insan hayatını kaybetti.

Ve dünyanın gündemine düşen sarsıcı haberlerden biri;

İran’ın yaklaşık kırk yıla yakın süredir dini liderliğini yürüten Ayetullah Ali Hamaney’in saldırılar sırasında hayatını kaybettiğinin açıklanması oldu.

kimileri için siyasi bir sonuçtu,

kimileri için ise stratejik bir gelişme…

Bu ölümle birlikte kimileri yas tutarken kimileri sevinç gösterileri için sokaklara döküldü.

İşin en acı tarafı da masum onca çocuğun, onca insanın ölümü…

Patlayan bombalar sonucu yok olan hayatlar.

Savaşların en sessiz gerçeği budur:

Haritalar değişir, dengeler konuşulur, açıklamalar yapılır…

Ama kaybedilen her hayat, insanlığın ortak hanesinden eksilir.

Dün baharın ilk günüydü.

yeniden doğuş demekti.

Ama biz aynı anda iki farklı dünyada yaşıyoruz artık:

Bir yerde insanlar parkta yürüyüş planı yaparken,

başka bir yerde insanlar geceyi ölümle burun buruna geçiriyor.

Yağmurun toprağı beslemesi gereken günlerde

gökyüzünden bombalar yağıyor.

Teknoloji hızla ilerliyor,

merhamet ve insanlık da aynı hızla yok oluyor.

Her çatışmanın ilk anında dünya aynı umuda sığınır:

“Bu kadar ileri gidilmez.”

Ama aklımızın alamayacağı, yüreğimizin kaldıramayacağı kadar ileri gidilir.

Ve belki de en ağır olan şu:

Savaşlar bir gecede başlamıyor.

Aylarca, yıllarca göz göre göre yaklaşıyor.

İnsanlar normalleştiriyor.

Sonra bir sabah, artık geri dönülmez bir eşik aşılmış oluyor.

Dün baharın ilk günüydü…

Belki de dünyaya en çok yakışması gereken duygu;

neşe, heyecan ve sevgiydi.

Ama ekranlardan korku aktı.

Ağaçlar yine çiçek açacak.

İnsanlık kendi içindeki kışı ne zaman bitirecek?

mevsimlerin değişmesiyle değil,

insanın birbirine zarar vermekten vazgeçtiği gün başlayacak.

baharın ilk günü gerçekten sadece bahar olacak.

© Kıbrıs Gazetesi