Artemis II Ay’ın yörüngesine girip karanlık yüzünden insan gözüyle çekilmiş ilk resimleri gönderirken, bu heyecanı yaşamak yerine, yanıbaşımızdaki ateş çemberiyle ilgilenmek zorunda kalmak insanlık açısından gerçekten bir utanç kaynağı. Aya elimizi uzatabilecek kadar yakınlaştığımız bir çağda, siyasal olarak hâlâ güvenlik korkularının belirlediği bir dünyada yaşıyor olmamız, modern/postmodern medeniyet iddialarının başarısızlığını da ortaya koyuyor.

Doğu’da ve Batı’da sarayların tepesine çökmüş mesiyanik fanatiklerin yönettiği bir dünyada, bekledikleri mesih/mehdi için oluk oluk kan akıtmalarını hep birlikte izlerken, milyonlarca insanın ellerinde tespihlerle bu muhteşem an için büyük bir vecd ile tespih çektiklerini de unutmamız gerekiyor.

Bilgisayar oyunundaymış gibi insanların bir nesne gibi avlandığı bir dünyanın kendisini medeni olarak tanımlaması ise modernliğin bir başka çelişkisine işaret ediyor. Modern çağ barbarlığı ortadan kaldırmak yerine, onu daha teknik, daha bürokratik ve daha görünmez hâle getirdi. Medeni dünya geçmişin yağma kültürüne mesafe koyduğunu iddia ederken aslında onu sadece biçim değiştirmiş bir şekilde sürdürdüğünü Beyaz Saray’ın başındaki “Kral çıplak” diyen Epstein muhibi ve İsrail uşağı sayesinde gördük.

“Petrole el koyayım mı?” gibi Barbarlar Çağı’ndan bir sesin modern bir başkentten yükselmesi, küresel düzenin hâlâ kaynak rekabeti etrafında döndüğünü ve ekonomik çıkarların siyasal kararların merkezinde yer aldığını bir........

© Karar