Batı kaynaklı modern hayat tarzına geçmeye başladığımızdan beri sohbet kelimesi tam doğru anlaşılamaz oldu bizde… Aslında sohbet sadece karşılıklı konuşmak değil… Sohbet “arkadaşlık”tan geliyor; yani “birlik”ten, “beraberlik”ten, diğerine “ilgi” göstermekten geliyor.

Modern hayat tarzında en büyük kayıplarımızdan biri bu anlamda sohbet kültürümüz oldu. Adam veya kadın eşiyle, baba-anne evladıyla “beraber değil. Fiziksel olarak bir arada olsa da duygusal olarak “birlikte” değil. Ona “ilgi” göstermiyor. Modern hayat bizlere -evet- bedensel olarak rahat ettirecek çok şeyler verdi; fakat hayatımızı huzurlu kılan birçok şeyleri de bizlerden götürdü.

Modern insanlar fiziksel olarak bir arada yaşıyor; mesela aynı otobüs veya metro durağında onlarca, yüzlerce insan bir arada bulunuyorlar. Fakat duygusal, ruhsal olarak birbirine kapalı dünyalardalar.

Halbuki eskiden insanlar uzaklarda bile yan yanaymış gibi ilgilenirlerdi birbiriyle. Yani eskiden hayatlar daha insanî idi.

Yıllar önce bir anma programında bir akademisyen dostumla yan yana konuşmacıyı dinliyorduk. Konuşmacı, “Eskiden insanlar daha mutluydu” anlamında bir şey söyleyince yanımdaki zat bana sordu:

“Hocam, ne dersiniz, eski insanlar şimdikilerden daha mı mutluydu? Şimdi insanlar daha mı mutsuz?”

Ben de, “Şimdi insanlar daha mı çok mutlu, daha mı az, onu bilmiyorum; ama eski insanların şimdikilere göre daha........

© Karar