Savaşları başlatmak genellikle kolay, bitirmek zordur. Evdeki hesap hemen hiçbir zaman çarşıya uymaz. Masa üstünde yapılan planlar, gerçeklikle karşılaştığında sınandığı kadar zorlanır da. Rusya gibi birkaç gün içinde “Ukrayna’daki kukla bir rejimi nasılsa deviririz?” diye yola çıkıp rejiminizin sarsıldığını, çıkarttığınız savaşın herkesten çok sizi yıprattığını ya da Amerika gibi İran’da rejim değişikliğinin liderlik kadrosunu yok etmekle sağlanamadığını görürsünüz.

Veya Hamas gibi İsrail’e karşı bir tür intihar saldırısı gerçekleştirir, karşılaşacağınız şiddetin Müslüman dünyayı birleştireceğini, sizin arkanızda bir bütün olarak duracağını varsayarsınız. Ama evdeki hesap yine çarşıya uymaz. Siyasi beklentiniz gerçekleşmediği gibi yüz bine yakın insanınızdan olup, siyasi açıdan da İsrail’e bir kez daha genişleme, topraklarını büyütme, soykırıma varan şiddetini umursamazca gerçekleştirme imkanı tanırsınız.

Evet, savaş hâlâ siyasetin başka araçlarla devamdır ama siyasetin savaşla başarıya ulaşacağının hiçbir garantisi yoktur. Elinizdeki askeri imkanlar orantısız ve eşsiz olabilir. Yanınızda müttefikleriniz de bulunabilir. Fakat yine de Vietnam’da 19,5 yıllık bir bataklığa saplanabilirsiniz. Afganistan’da 20 yıl kalıp, bütün ülkenin altını üstüne getirip aralarında 2 bin 459 Amerikan askerinin de olduğu 212 bin kişiyi öldürüp sonunda ülkeyi ilk sahiplerine teslim etmek, uçakların tekerleklerinden insanlar saçarak ülkeden ayrılmak zorunda kalabilirsiniz.

Çünkü güçlü olmak, her........

© Karar