Aslında bugün bir çiçek yazısı kaleme almak niyetindeydim. Cuma günü Karar'ın iftarı vardı. İftarı çiçekle nasıl anlatabilirim diye düşününce zanbak, aklıma geldi. Niye zanbak? Cevâbı, yazının sonunda.

15 Temmuz gecesinden aklımda kalan bir cümle var. Kızılay'da darbecilere direnen bir anne, kurşunlar yağmaya başlayınca şöyle sesleniyordu oğluna:

"Kaç, bunların şakası yok!"

16 Temmuz sabahı Çankaya Köşkü'nün 5 numaralı kapısının önünde sabah olduğunda kaldırıma oturup ağlamıştım. Bu neydi Yarabbi? Biz, bu hâle nasıl gelmiştik? Daha sonraki günlerde, en tepeden sâdır olan, "Bunları ihbar edin!" emrini duyduğumda kollarım, iki yana düştü. McCartizm başlıyordu.

Evet, öyle bir başladı ki yeri geldi, "adâlet, hukuk" demek bile suç oldu. Bu kadar kaygan bir zeminde kararlı, dengeli, haysiyetli durabilmek, neredeyse imkânsızlaştı. "Sus, bunların şakası yok!" cümlesini, çok duyar olduk. İki taraf için söylüyorum, şakası olmayanlar sâyesinde vahim gerçeklerin pençesinde kıvranıp duruyoruz.

Maddenin kararlılığı, lise fizik derslerinden aklımda kalmış. İftardan dönünce bilgimi tâzeledim.

"Maddenin kararlılığı, elektron ve proton gibi yüklü parçacıkların elektromanyetik etkileşimlerle çökmeden makroskopik yapılar oluşturabilme yeteneğidir. Temel........

© Karar