JAPONYA HİROŞİMA’YI UNUTTURMUYOR, BİZ CUMHURİYET’İ ANLATABİLİYOR MUYUZ?
Cumhuriyetimizin 103. yıl dönümünde bir okulda kutlama programını izlerken birbirine zıt iki manzarayla karşılaştım. Sahnedeki çocukların gözlerinde Cumhuriyet'in heyecanı, organizasyonun genelinde ise bu tarihî güne yakışmayan bir kayıtsızlık vardı. Şiirler okundu, marşlar söylendi, küçük yüreklerden büyük anlamlar yükseldi. Çocukların samimiyeti etkileyiciydi. Ne var ki onların gösterdiği özenin kurumsal hazırlıklarda aynı karşılığı bulduğunu söylemek güçtü. Bir milletin bağımsızlık iradesinin, çağdaşlaşma idealinin ve tarihsel dönüşümünün simgesi olan Cumhuriyet Bayramı'nın böylesine sınırlı bir katılımla karşılanması, eğitim anlayışımız üzerine düşünmeyi gerektiriyor. CUMHURİYET İKİ SINIFIN OMUZLARINA BIRAKILAMAZ Koca bir okulda Cumhuriyet Bayramı'nın yükünü iki sınıfın üstlenmesi, diğer öğrencilerin büyük ölçüde seyirci konumunda kalması, bazı öğretmenlerin tören alanında dahi görünmemesi üzerinde durulması gereken bir tablo. Elbette programı hazırlayan öğretmenlerin ve öğrencilerin emeği son derece kıymetli. Ancak Cumhuriyet gibi ortak aidiyetimizin temelini oluşturan bir değerin, birkaç kişinin gayretiyle sınırlı kalması eğitim kurumlarının toplumsal sorumluluğuyla bağdaşmıyor. Okullar yalnızca müfredatın aktarıldığı binalar değildir. Bir ülkenin tarihsel hafızası, ortak değerleri ve gelecek tasavvuru da o çatının altında şekillenir. Çocuk, Cumhuriyet'in önemini öğretmeninin anlattıklarından öğrenir, ona verilen değeri ise yetişkinlerin davranışlarında görür. Söz ile davranış arasındaki mesafe büyüdükçe eğitimin inandırıcılığı azalır. Cumhuriyet'i anlatan çocukların karşısında onu aynı ciddiyetle sahiplenen bir eğitim kadrosunun bulunması, herhangi bir kutlama........
