Ankara’da günlerdir süren direniş bitti. Madenciler eylemi sonlandırdı. Çünkü sonunda “haklarının ödeneceği” sözü verildi.

Ama mesele şu: Bir işçinin hakkını alabilmesi için neden Ankara yollarına düşmesi gerekiyor?

Bu ülkede madenciler ilk kez mi hak aradı? Hayır. İlk kez mi maaşını alamadı? Hayır. İlk kez mi sesini duyurmak için açlık grevine kadar sürüklendi? Yine hayır.

Sorun bir eylemin bitmesi değil… Sorun, bu eylemlerin neden hiç bitmemesi. Madenci dediğin; yerin yüzlerce metre altında, karanlığın içinde ekmek kavgası veren adamdır. Ama Türkiye’de madenci olmak, sadece yer altında değil… Sistemin de altında ezilmektir. Aylarca maaş alamayan insanlar… Tazminatı gasp edilen işçiler… Güvencesiz çalıştırılan emekçiler… Ve sonra ne oluyor? Haklarını isteyince karşılarında önce sessizlik, sonra oyalama, bazen de müdahale buluyorlar. Eylem bitti deniyor. 60 milyon yatırıldı deniyor. 15 gün içinde her şey tamamlanacak deniyor. İyi de… Bu........

© Karadeniz'de sonnokta