Bir maç biter. Ama insanın içinde bir şey uzun süre bitmez.

Bu gece öyle bir geceydi.

Türkiye yine Avrupa’nın zirvesinde.

Ve biz yine aynı duygunun içinde buluştuk: Gurur. Sevinç. Heyecan.

Ama bu kez hissettiğimiz şey, bir şampiyonluktan biraz daha fazlasıydı.

Çünkü sahada yalnızca bir takım yoktu.

Bir ülkenin bayrağı vardı. Bir milletin sesi vardı. Ve o formanın içinde, milyonlarca insanın kalbine dokunan kadınlar vardı.

Sinan Erdem Spor Salonu’nda bu gece yalnızca bir final oynanmadı.

Bir ülke, kendi sesini buldu.

Tribünler her sayıda ayağa kalktı. Her rallide nefesler tutuldu. Her kritik anda milyonlarca insan aynı heyecanı yaşadı.

Sanki sahadaki altı kişi değil, hepimiz o topun peşindeydik.

İşte sporun en güzel tarafı da bu.

Bazen bir top, milyonlarca insanı aynı duyguda buluşturabilir.

Futbolun gündemi belirlediği bir ülkede voleybolun da milyonların kalbine bu kadar güçlü dokunabileceğini gördük.

Hem de bunu kadınlar yaptı.

Üstelik yalnızca kazanarak değil.

Çalışarak. Disiplinle. Birbirine inanarak. Düştüğünde yeniden ayağa kalkarak.

Belki de onları bu kadar özel yapan şey tam olarak buydu.

Onların hikâyesinde yalnızca madalyalar yok.

Yıllarca süren antrenmanlar var. Uykusuz sabahlar var. Kaybedilen maçlar var. Eleştiriler var. Sessizce verilen mücadeleler var.

Ve bütün........

© Karadeniz'de sonnokta