Voetbal is door de commercie verworden tot nationalisme en kermis

Ik heb in mijn leven nooit echt gevoetbald. Vroeger, in het midden van de jaren zestig, speelde mijn jongste broer weleens een potje voetbal zoals het in die tijd bij ons ging. We woonden in een nieuwe wijk van de opkomende stad Sulaimani in Iraaks-Koerdistan. De wijk had ook een ouder traditioneel deel in het zuiden. Af en toe was er een wedstrijd tussen het oude en het nieuwe deel.

Op een zomerse middag kwam mijn broer naar huis, ik merkte dat hij verdrietig was. Hij vertelde dat ze door de jongens van het oude gedeelte van de wijk waren uitgedaagd voor een voetbalwedstrijd. Ze speelden met een bal die door de jonge captain van het andere team gemaakt was van oude sokken, kledingstukken en plastic. Na verlies had de fanatieke aanvoerder uit woede zijn eigengemaakte bal met een mes aan flarden gescheurd. Hij zei: “Mijn zelfgemaakte bal mag mij niet in de steek laten.” Deze jonge vurige voetballer werd in het midden van de jaren zeventig  een dappere Koerdische vrijheidsstrijder tegen Saddam. Hij werd gedood in een gevecht met het Iraakse leger.

Mijn eerste contact met het moderne voetbal was anno 1975, toen ik naar Nederland vluchtte. Langzaam werd ik bekend met de Eerste en Tweede divisie. Ik leerde Cruijff, Krol, Van Hanegem en later andere originele Nederlandse spelers kennen via........

© Joop