Wat een vervreemde wereld

Striptekenaar en schrijver

Achter de toonbank van een boekenwinkel heeft een 25-jarige, blanke, Nederlandse vrouw geen idee wie Bart Chabot, Jules Deelder of Herman Brood zijn. Tsja…..dat kan natuurlijk. Haar 20-jarige, moslima-Nederlandse collegaatje had eerder al nooit gehoord van Gerard Joling. Eh..tsja (2), jammer voor Gerard maar dat vind ik dan weer niet zo gek. Nou ja, een beetje. Gerard zit nonstop op de treurbuis en Chabot (en familie) schrijven nog altijd boek na boek.

Dat roem vergankelijk is weten wij uiteraard allen. Dat schrijvers, schilders en ander artiestenvolk met hun oeuvre een iets langer blijvende voetstap in de memorie hebben gezet lijkt mij echter wél een redelijke verwachting. Ligt de lat der verwachting dan soms te hoog omdat wij alleen maar uit kunnen gaan van onze eigen algemene ontwikkeling, en is dat een probleem..?

Verontrustende flarden in de media die melden dat jongeren zich de Tweede Wereldoorlog nog slechts kunnen duiden als ‘..iets met de Joden en Hitler enzo..’ zou men met een korrel zout kunnen nemen. Reeds in 1985 signaleerde een oud verzetsstrijder al dergelijke ‘nonchalance’. “Ik heb moeten beslissen over leven........

© Joop