Het uitgezogen Nauru speelt overal asjeblief tot het onder de golven verdwijnt

In dat kader moet de ambassade in Jeruzalem begrepen worden

Eric van ‘t Hoff legt hier op Joop uit hoe het Pacifische eilandstaatje Nauru in ruil voor ontwikkelingshulp zich heeft laten verleiden een ambassade in Jeruzalem te vestigen. Dat is een politieke daad van betekenis. De meeste regeringen weigeren hun ambassade daar te vestigen omdat haar positie als hoofdstad van Israël omstreden is maar Nauru is daarop een van de zeven uitzonderingen waaronder overigens de Verenigde Staten.

De achtergrond van dit alles is gelegen in de trieste geschiedenis van Nauru. Het wordt in zijn voortbestaan bedreigd door een stijgende zeespiegel die binnen niet al te lange tijd het eilandje zal overspoelen. Dat is het gevolg van de klimaatverandering, waaraan de twaalfduizend inwoners part noch deel hebben. Het is de laatste klap die Nauru wordt toegebracht door het westerse kolonialisme.

Nauru is een geïsoleerd eilandje in de Stille Oceaan met een oppervlakte van 21 vierkante kilometer. De oorspronkelijke bevolking leidde duizenden jaren een vrij geïsoleerd bestaan. Politieke eenheid kende Nauru niet. Er bestonden twaalf verschillende clans, die soms onderling slaags raakten. Ze kwamen aan de kost door het verbouwen van vruchten en kokosnoten. Ook kweekten zij in zee gevangen visjes verder op in een lagune.

Vanaf 1798 kreeg Nauru bezoek van Europese handelsschepen, die soms op de rede bleven........

© Joop