Zijn we gestopt met denken over de klimaatcrisis?

Deze week nam ik bij gebrek aan een directe treinverbinding tussen Amsterdam en Rotterdam - ja, heel gek maar inmiddels normaal - in Den Haag de metro naar Rotterdam. Ik was niet de enige. De metro was compleet volgepakt zoals ik dat alleen uit Japan ken. Ik stond tegen de deur aangeduwd en moest bij het optrekken en afremmen mijn evenwicht zien te bewaren door met mijn vingertoppen de sponningen vast te houden.

Het was buiten 32 graden. Binnen liep de temperatuur snel op tot veel hoger. De metro heeft geen airconditioning - (lekker goedkoop) en de ramen kunnen niet open (lekker goedkoop). Het zweet gutste langs mijn hele lichaam en niet alleen bij mij. Een passagier dreigde onwel te worden. Ik dacht aan wat er zou gebeuren als deze metro stil zou vallen, bijvoorbeeld door een overstekende zwaan of stroomstoring. Dit was een recept voor een ramp. Gelukkig gebeurde dat niet maar de ruim 40 minuten durende rit was een uiterst onaangename ervaring.

Het maakte me weer eens duidelijk dat de infrastructuur helemaal niet is bedacht op deze extreme temperaturen, waar we in de nabije toekomst nog veel meer mee te maken gaan krijgen. Eurostar heeft het beleid aangepast en laat nu treinen bouwen die moeten blijven functioneren bij 55 graden. Sahara proof, noemen ze het en dat gaan ze nodig hebben. Bedenk daarbij dat de lijnen van Eurostar niet zuidelijker gaan dan Parijs.

De NS kiest voorlopig voor een goedkopere optie, die laat treinen gewoon niet rijden. Het materieel is niet bedacht op........

© Joop