Zijn linkse kiezers slimmer dan hun leiders?

Foto © Francisco van Jole

Op een zonnige zomerzondagavond in 2024 stond ik op de Place de la République, het belangrijkste protestplein van Parijs. Een grote menigte had zich verzameld. De seconden tikten weg, iedereen staarde met bevroren blikken naar het scherm van de mobiele telefoons. Om acht uur zou de eerste exit poll bekend worden van de landelijke verkiezingen. Die waren door president Macron uitgeschreven nadat extreemrechts onverwacht een grote overwinning had geboekt bij de Europese verkiezingen. Links, traditioneel verdeeld, had zich in allerijl verenigd om extreemrechts van de macht te houden. De uitslag van de tweede ronde was onvoorspelbaar, het kon alle kanten uitgaan. Om stipt acht uur klonk eerst een milliseconde verbazing, toen zwol het gejuich aan en daarna barstte een volksfeest los. Links had tot eigen verrassing gewonnen door alle onderlinge verschillen opzij te schuiven.

Nu, anderhalf jaar later, is de situatie precies omgekeerd. Voor het burgemeesterschap van Parijs schaart heel rechts zich achter Rachida Dati, de parmantige zeer omstreden minister van Cultuur die ooit door Sarkozy werd gelanceerd. Een soort Dilan Yesilgöz on steroids. Interviews geeft ze niet, ze voert vooral campagne via social media waar je niet gehinderd wordt door kritische vragen over bijvoorbeeld haar corrupte praktijken. Ook extreemrechts steunt haar. Sarah Knafo, de Franse Lidewij de Vos, haalde in de eerste ronde nipt de vereiste 10 procent van de stemmen maar trok zich terug uit de tweede ronde om zo........

© Joop