Derksen en Moszkowicz laten met hun reacties op Sophie Straat precies zien waar het probleem zit

Girls to the front! Zo klonk het voor het eerst begin jaren negentig, toen Kathleen Hanna van de punkband Bikini Kill haar optredens stillegde totdat de vrouwen vooraan stonden. ‘Girls to the front’ is een dertig jaar oude feministische punktraditie, en met goede reden: vrouwen werden in hardcore- en punkscenes letterlijk weggedrukt door agressieve moshpits, liepen blauwe plekken op en werden aangerand door de mannen vooraan. ‘Girls to the front’ was geen slogan maar een veiligheidsmaatregel voor ruimtes die overheerst werden door (witte) mannen. Tot op de dag van vandaag gebeurt het op podia over de hele wereld. In 2025 schreef nota bene 3voor12 er nog een heel artikel over.

Sophie Straat bouwde tijdens haar optreden op Down the Rabbithole voort op dertig jaar feministische punk en scherpte die aan. Waar "girls to the front" ontstond in een tijd waarin vooral in man/vrouw werd gedacht, maakt Sophie ruimte voor het hele FLINTA-spectrum (iedereen die zich identificeert als Female (vrouwelijk), Lesbian (lesbisch), Intersex (intersekse), Non-binary (non-binair), Trans of Agender (gendervrij)). Daar zit haar kunst. Sophie Straat is een kunstenaar en haar stem is haar materiaal. De FLINTA-oproep is onderdeel van haar werk en wie tijdens haar werk in de zaal staat, is op dat moment onderdeel van haar performance.

Fempunker Sophie Straat stond op de schouders van de Riot Grrrrl-scène toen zij tijdens Down the Rabbit Hole 2026 ‘alle witte mannen naar achteren’ verzocht. Sterker nog, Sophie gaf er zelfs een nieuwe betekenis aan door niet alleen vrouwen centraal te stellen. Haar politiek is intersectioneel en daar zouden we haar in........

© Joop