Eskiden sabah gözümü açar açmaz “Bugün memlekette ne olmuş?” diye telefona sarılırdım.

Kim istifa etmiş? Kim kimi satmış? Kim yeni parti kuruyormuş? Kim “gözünün üstünde kaş var” diye kendini Silivri yollarında bulacakmış?

Hepsini takip etmeye çalışırdım. Çünkü gazetecilik refleksi bu… Merak edeceksin, bakacaksın, duyacaksın, bileceksin.

Ama bir noktadan sonra fark ettim ki memleket gündemini takip etmekle akıl sağlığını korumak aynı anda yürümüyor.

İnsanın beyninin de bir kontenjanı var kardeşim.

Bir yere kadar kriz, bir yere kadar kaos, bir yere kadar “son dakika”…

Sonra içeriden küçük bir ses diyor ki:

“Canım kendim… biz biraz yaşayacak mıyız acaba?”

İşte ben de tam bu noktada bahçemdeki kaplumbağa Nejla’dan hayat dersi almaya karar........

© İz Gazete