Her yıl Ramazan geldiğinde takvim değişmez yalnızca;

insanın içindeki ritim değişir.

Modern hayat bize sürekli şunu fısıldıyor:

Daha fazlasına sahip ol.

Ramazan ise tam tersini söyler:

Bu yüzden Ramazan yalnızca bir ibadet ayı değil,

modern dünyanın gürültüsüne karşı ilahi bir itirazdır.

Aç Kalmak Değil, Azalmak

Oruç, yalnızca midenin boş kalması değildir.

Oruç, nefsin geri çekilmesidir.

İnsan gün boyu aç kaldığında şunu fark eder:

Hayat sandığımız kadar vazgeçilmez şeylerden oluşmuyor.

bir yudumun kıymetini öğrenir.

ekmeğin sıradan olmadığını anlar.

Ramazan, insana sahip olduklarının emanet olduğunu hatırlatır.

Ve emanet bilinci, insanı yumuşatır.

Bugün hız çağında yaşıyoruz.

Bildirimler, ekranlar, gündemler…

Ramazan ise zamanı yavaşlatır.

Akşam ezanına kadar geçen saatler,

insanı kendi içine çeker.

Açlık yalnızca bedeni değil, zihni de sadeleştirir.

İnsan düşünmeye başlar:

Gerçekten neye ihtiyacım var?

Bu soru modern çağın en korktuğu sorudur.

Ramazan’ın en güçlü tarafı,

açlığı hatırlatmasıdır.

Aç kalan insan, aç olanı anlar.

Bu yüzden zekât, fitre ve paylaşma bu ayda derinleşir.

Ramazan yalnızca bireysel arınma değil,

toplumsal vicdan eğitimidir.

Eğer bir toplumda sofralar büyürken

merhamet küçülüyorsa,

orada Ramazan ruhu eksik kalmıştır.

Oruç, aslında bir irade terbiyesidir.

Yapabildiğin hâlde yapmamaktır.

Yiyebildiğin hâlde yememek,

konuşabileceğin hâlde susmak,

öfke duyduğun hâlde yumuşamak…

Bu, modern insanın unuttuğu bir disiplindir.

Çünkü çağımız, arzunun önünü açmayı özgürlük sayıyor.

Ramazan ise arzuyu dizginlemeyi özgürlük olarak öğretiyor.

Ramazan’da insan yalnızca aç kalmaz;

Hangi sözlerim kırdı?

Hangi hırslarım büyüdü?

Hangi vicdan sesini susturdum?

Bu sorular kolay değildir.

Ama insan bu sorulara cesaret edebildiğinde

gerçek arınma başlar.

Ramazan, eksilmek değildir.

Ramazan, fazlalıklardan kurtulmaktır.

Azalırken çoğalmaktır.

Susarken derinleşmektir.

Aç kalırken merhameti büyütmektir.

Modern çağ insana “sahip ol” der.

Ramazan insana “emanet bil” der.

Ve belki de en çok buna ihtiyacımız var:

Bir ay boyunca kendimize şunu hatırlatmaya:

İnsan, tükettiği kadar değil;

terk edebildiği kadar özgürdür.

© İstiklal