Gözümüzün önünde büyüyen bir toplumsal çöküş ile karşı karşıyayız. Şanlıurfa'da bir okulda patlayan pompalı tüfek sesi ya da Samsun’da çekilen bıçak, sadece birer asayiş haberi değil; sistemin can çekiştiğini haber veren birer alarmdır. Asıl sormamız gereken soru ise şudur: Bu çocuklar, bu noktaya nasıl geldi? Bu çocuklar suç makinesi olarak doğmadılar. Aile yapısının zayıflaması, okulların ruhunu kaybetmesi ve öğretmenlerin sistem içerisinde yalnızlaştırılması bu tablonun temelidir. Medyanın ve dijital dünyanın kontrolsüz şiddet pompalaması ise cabası.

Gençlerimizin inanç ruhuna sahip çıkmak artık ertelenebilir bir tercih değil, toplumsal bir zorunluluktur. Bunun için öncelikle eğitim sisteminin karakter, merhamet ve anlam inşasını müfredatın merkezine alması gerekmektedir. Kalbe işlenmiş bir Allah korkusu, ahiret........

© İstiklal