Güzel Ahlâklı Müslüman Kâmil İnsan İhyası ile Medeniyet İnşası
İslâm'ın en güzel anlatımı, sadece onu güzel sözlerle açıklamak değildir. Onun iman, ibadet, ilim, adâlet ve merhamet ilkelerini güzel ahlâkla yaşayabilmek ve yaşatabilmektir.
İnsan, Allah'a yaklaştığını iddia ettikçe insanlardan uzaklaşan değil, Allah'a karşı kulluk şuuru derinleştikçe insanlara karşı daha âdil, daha merhametli, daha mütevazı ve daha güvenilir olmaya çalışan bir kul olmalıdır.
Çünkü hakikî mümin, kendisini kusursuz gören insan değil; nefsinin kusurlarını görüp Allah'ın rızasına doğru yürüyen, geçtiği yerde haksızlık değil adâlet, kırgınlık değil merhamet, kötülük değil iyilik, güvensizlik değil güven bırakan insandır.
Ne var ki insanlığın en büyük trajedisi, kalbin imarını unutup ruhunu çoraklaştırmasıdır. Bugün sokaklar, binalar, teknoloji ve şaşaalı unvanlar çoğalırken; insanların içindeki merhamet, adâlet, edep ve samimiyet günden güne eksiliyor.
Oysa Fahr-i Kâinat Efendimiz (s.a.v.) "Ben ancak güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim" (Ahmed, Beyhakî) buyurarak İslâm'ın özünü ve insan varoluşunun nihai gayesini tek bir hakikate bağlamıştır.
İslâm, ibadetlerin edasını yapıyor görünmekten ibaret bir şekilcilik değil; hakikî imanla yoğrulmuş, ilim, zikir ve maneviyatla beslenmiş, güzel ahlâkla taçlanmış kâmil bir insan inşa etme davasıdır.
Nitekim Hz. Âişe (r.anhâ) Validemize Peygamber Efendimizin ahlâkı sorulduğunda verdiği "Onun ahlâkı Kur'ân idi" (Müslim) cevabı, bu ilâhî nizamın bizzat yaşanan bir insan modeline dönüştüğünü gösterir.
Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat çizgisinin ve sırat-ı müstakîm istikametinin mihenk taşı; dinin itikat, ameliye ve ahlâk boyutlarını birbirinden koparmayan köklü bütünlüktür.
Hakikî iman, taklidin ötesinde kalbin tasdik ettiği ve hayatın doğruladığı canlı bir amelî hakikattir. Resûlullah (s.a.v.) "Müminlerin imanca en kâmil olanı, ahlâkça en güzel olanıdır" (Tirmizî, Ebû Dâvûd) buyurarak iman ile ahlâk arasındaki kopmaz bağı beyan etmiştir.
Kur’ân-ı Kerîm’de "Biliniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur" (Ra'd, 13/28) buyrulurken, zikir ve maneviyat kalbi nurlandıran, zihni durulayan ve nefsi terbiye eden köklü bir irfan yolculuğudur.
"İhsan" makamı (Allah'ı görüyormuşçasına kulluk etmek), tasavvufun özünü oluşturur. İtikad kalbe istikamet verir, fıkıh hayatı düzenler, tasavvuf ise ruhu tezyin ederek, kalbi nurlandırarak insanı nefsiyle mücadelede (Şems, 91/9-10) kâmil bir müttakî haline getirir.
Müttakî mümin, iyiliği emreden (emr-i bi'l-ma'rûf), kötülükten nehyeden (nehy-i ani'l-münker) (Âl-i İmrân, 3/104, 110) ve yaptığı her hayrı sadece Allah rızası için yapan insandır. Kur’ân-ı Kerîm’in ifadesiyle, "Biz sizi sırf Allah rızası için doyuruyoruz; sizden ne bir karşılık ne de bir teşekkür bekliyoruz" (İnsân, 76/9) düsturunu hayatına nakşeder. Gösterişten arınmış iyilik ve temiz kalbi ile o, İslâm’ın itikat, fıkıh ve tasavvuf mirasına sahip çıkarak yaşayan, yaşatan ve gelecek nesillere aktaran irşad edici bir muallimdir.
Cenâb-ı Hak Mâide sûresi 54. âyette "Allah onları sever, onlar da........
