Tanımadığı duyguları onu öyle sıkıyordu ki adını koymakta zorlanıyordu. Ne olursa olsun içinden atmalıydı bu düşünceleri. Fakat nasıl? Kendisi bile tanımıyorken kendini başkasına nasıl anlatabilirdi ki? Uyuşmuş beyni onun düşünmesini engelliyor ve tüm gününü tek kelime dahi etmeden bitiriyordu. Neden böyle olmuştu? Niçin herkese ve her şeye bu kadar öfkeliydi? Bıkkın ve yorgun olmak için henüz çok gençti. Önünde yılları vardı fakat o yarın bile olsun istemiyordu. Zamanını öldürdüğü bilgisayar oyunu ile oyalanmak bildiği en iyi şeydi.

Bunları düşünürken kapı gıcırtısı onu rahatsız ederek düşüncelerine ara vermek zorunda kaldı. Karşısına oturan kadını göz ucuyla süzerek hoş geldin sözüne merhaba diyebildi. “Neden burada olduğunu biliyor musun?” diye sordu kadın. Derince düşünmek yerine........

© İstiklal