Şehir hayatının keşmekeşinde, trafikte, market kuyruğunda veya bir asansör kapısında artık nesli tükenmek üzere olan bir canlı türüyle karşı karşıyayız: Nazik insan. Eskiden "beyefendi" veya "hanımefendi" sıfatları birer saygınlık nişanesiyken, bugün gelinen noktada nazik davranan kişiye "saf", "işini bilmez" ya da "pısırık" gözüyle bakılıyor. Toplumun kodlarına işlenen bu yeni "yırtıcılık" kültürü, en insani reflekslerimizi bile birer zayıf halka gibi görmemize neden oluyor. Peki, nezaket ne ara bir karakter gücü olmaktan çıkıp bir savunmasızlık belirtisine dönüştü?

Özgüven Sanılan Kontrolsüz Kabalık

Modern dünya, özellikle de sosyal medya estetiği bize "agresif" olmayı, "hakkını kimseye yedirmemeyi" ve her zaman "en yüksek sesi çıkarmayı" bir başarı kriteri olarak pazarlıyor. Bu rüzgarla sokağa çıkan birey; birine yol vermeyi bir yenilgi, sırasını beklemeyi zaman kaybı, bir hata yaptığında özür dilemeyi ise otorite kaybı olarak kodluyor.

Kabalık, artık "dik duruş" veya "karakterli olmak" ile karıştırılıyor.

Kabalık, artık "dik duruş" veya "karakterli olmak" ile karıştırılıyor.

Asık suratlılık, "ciddiyet ve profesyonellik" sanılıyor.

Asık suratlılık, "ciddiyet ve profesyonellik" sanılıyor.

Ses yükseltmek ve üste çıkmak, "haklılık" belirtisi olarak alkışlanıyor.

Ses yükseltmek ve üste çıkmak, "haklılık" belirtisi........

© İstiklal