Yağmur Gazze’ye Yağarken

Bir tarih. Bir kırılma. İnsanlığın yüzüne tutulan ayna.

Ama Filistin’in yarası o gün açılmadı. 1897’de Basel’de toplanan Siyonist Kongresi’nden 1917 Balfour Deklarasyonu’na, 1947’deki bölünme planından 1948’de yüz binlerce Filistinlinin yurdundan edilmesine, El Nakba’ya uzanan uzun bir geçmiş var. 1967’de işgal edilen topraklar, 1987’de başlayan İntifada…

Takvim yaprakları değişti; acı, kuşaktan kuşağa taşındı.

7 Ekim’de sivillere yönelik saldırılar ve rehin alınan insanlar yeni bir karanlığın kapısını açtı. Ardından Gazze’ye yönelen büyük çaplı askerî harekâtla bu karanlık milyonlarca insanın üzerine çöktü. Bir masumun acısı, bir çocuğun ölümü, bir annenin feryadı, bir babanın kurşuna dizilişi…

Evler yıkıldı. Sokaklar sustu. Işıklar söndü. Anneler, çocuklarının adını enkazın başında haykırdı. Kimi cevap bekledi; kimi yalnızca bir ayakkabı, bir oyuncak, bir küçücük el buldu. Çocuklar, korkunun ne olduğunu öğrenemeyecek kadar küçükken korku onların maması oldu.

Sonra yağmur başladı.

Gazze’de yağmur, toprağa düşen rahmet gibi karşılanamadı. Afetti…Üşüyen insanların üzerine yağdı. Islanmış çadırların içine........

© Internethaber