İki binli yılların başlarıydı…

İran’da saha araştırmaları yürüttüğüm bir dönemde, Kum-Save muhiti âşıklık geleneği üzerine çalışıyordum. Save’de Alevi ozanlarını ziyaret etmiş, onların yüzyılların içinden süzülüp gelen sözlü kültür hazinelerini dinlemiş ve kayıt altına almıştım. Her biri, yaşadıkları coğrafyanın hafızasını, acısını, sevincini ve inancını sazları ve sözleriyle geleceğe taşıyan canlı birer kültür taşıyıcısıydı.

Araştırmalarımızın ardından yeniden Kum’a dönmüştük.

Yanımda, ilmi, vakarı ve derinliğiyle dikkat çeken çok değerli bir molla vardı. Sohbetlerinden, meselelere yaklaşımından ve sahip olduğu geniş birikimden dolayı bana, sanki tarih sayfalarından çıkıp günümüze gelmiş Molla Gürani’yi yahut Molla Hüsrev’i hatırlatıyordu. Türk asıllıydı; birkaç dil biliyor, dinî ilimlerin yanı sıra tarih ve kültür alanında da derin bir vukufiyet taşıyordu. Her sözünde ölçü, her tavrında ise bir sükûnet vardı.

Kum’un yoğun dinî atmosferinde yaptığımız sohbetlerden birinde konu, bir şekilde mezheplere ve inanç farklılıklarına geldi.

Bir ara bana dönerek sordu:

— Ali Bey, sizin mezhebiniz nedir?

Soru kısa ve basitti. Fakat Kum gibi mezheplerin ve dinî geleneklerin güçlü biçimde hissedildiği bir şehirde, bu sorunun arkasında daha derin bir anlam olduğunu sezmiştim.

— Efendim, ben Peygamberimizin mezhebindenim, dedim.

Cevabım onu biraz şaşırtmış olmalıydı. Kaşlarını hafifçe kaldırarak ikinci soruyu yöneltti:

— Onun mezhebi nedir ki?

Sorunun nereye varacağını artık ikimiz de anlamıştık. Ben ise cevabı doğrudan vermek yerine sözü ona bırakmayı tercih ettim:

— Efendim, siz benden çok daha iyi bilirsiniz. Bu sizin alanınız.

Başını hafifçe öne eğdi. Düşündü.

Sonra, bütün tartışmayı birkaç kelimeyle sona........

© Internethaber