ABD ve İsrail'in İran'ın başkentindeki petrol altyapısına düzenlediği hava saldırılarının şiddetini gösteren, bunlara tanık olduktan sonra kaçmaya çalışan Tahranlı sürücülerin araç kameralarına yansıyan kıyamet sahneleri, hem orada yaşayanların hem de dünyanın dört bir yanındakilerin hafızasına kazınacak.

İran rejiminin korkunç doğası, hassas hava saldırılarının yol açtığı sivil kayıpları görmemizi engellememeli. Donald Trump öyleymiş gibi davransa da savaş video oyunu değil. 

Askeri hedeflerin vurulmasından sivil ekonominin kasıtlı olarak felce uğratılmasına kadar, son günlerde İran semalarındaki hava savaşı iki demokrasi tarafından tırmandırılıyor. Bu saldırılar artık sadece rejimin silahlı kuvvetlerini değil, yurtdışında saldırılar düzenlemek, yurtiçinde ise baskı uygulamak için kullandığı paramiliter mekanizmayı da felce uğratmayı hedefliyor.

Winston Churchill bir keresinde şöyle demişti: 

Demokrasi, kabinelerden daha kindardır. Halkların savaşları, kralların savaşlarından daha korkunç olacaktır.

Demokrasi, kabinelerden daha kindardır. Halkların savaşları, kralların savaşlarından daha korkunç olacaktır.

Joseph Goebbels "topyekun savaş" çağrısı yapmıştı ancak bunu gerçekleştiren Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) olmuştu.

Ayetullahlar "Amerika ve İsrail'e ölüm" sloganları atabilir fakat çok daha güçlü yıkım silahlarını geliştirenler demokrasilerdir. Liderleri seçimle işbaşına geldiğinden, niyetlerinin iyi olduğuna inanmanın yarattığı korkunç bir ahlaki üstünlük duygusuyla bu silahları sıkça kullanırlar.

İran'a demokrasi ve özgürlük getirmeyi istemek kötücül bir arzu değildir. Ancak B-1 bombardıman uçağından atılan özgürlük pek de hoş bir armağan sayılmaz.

Amerikalılar, 1945'ten sonra Müttefik Devletler'in işgalinin Batı Almanya ve Japonya'da demokrasiyi teşvik ettiğini söylemeyi sever. Bu doğru fakat meselenin özünü yansıtmıyor. Nazi Almanyası ve Japon İmparatorluğu, ABD'ye saldırmıştı ve bu ülkelerin halkları, rejimlerinin saldırganlığının felaket bir yenilgiye yol açtığını........

© Independent Türkçe