Bugünkü yazımı, çocukların gözlerindeki ışığa inanan biri olarak yazıyorum.

Bir hastane koridorunda bekleyen çocuğun eline bir kutu boya kalemi verildiğini düşünelim…

Belki ateşi hâlâ yüksek… Belki canı hâlâ acıyor… Belki de birazdan zorlu bir tedaviye girecek…

Ama o mini minnacık eller, beyaz bir kağıda ilk çizgiyi attığı anda gözlerindeki korkunun yerini bambaşka bir duygu almaya başlar.

İşte Sanatın sessiz mucizesi tam da burada başlar. Sanat hiçbir zaman ilacın yerine geçmez. Bir doktorun emeğini, bir hemşirenin şefkatini ya da modern tıbbın gücünü elbette değiştiremez.

Ancak Sanatın yaptığı çok değerli başka bir şey vardır.

Bir çocuğun ruhuna dokunmak, bir çocuğun hayaline dokunabilmek, bazen bütün bir dünyayı değiştirecek ilk adımdır.

Resim yapan bir çocuk sadece boya sürmez; korkularını kağıda bırakır.

Şarkı söyleyen bir çocuk sadece notaları seslendirmez; umudunu yeniden duymaya başlar.

Masal dinleyen bir çocuk yalnızca masal dinlemez; hayal kurmayı, gülümsemeyi ve yeniden güçlü hissedebilmeyi öğrenir.

Tiyatroda sahne alan bir çocuk ise bazen kendi acısını unutur,........

© Hürses