Yüzyıllardır adalet denildiğinde akla gelen temel sembol terazi olmuştur. Mahkeme salonlarında, adliye binalarında ve hukuk kurumlarının görsel dilinde yer alır. Tarafsızlık, eşitlik ve ölçülülük fikrini temsil eder; iddia ve deliller iki kefeye yerleştirilir, karar bu denge üzerinden verilir.

Bu yönüyle terazi, uzun süredir adalet düşüncesinin güçlü bir sembolüdür.

Ancak bilgi çağında adaleti yalnızca bu sembol üzerinden düşünmek yeterli değildir. Sorun terazinin varlığı değil, tek başına belirleyici kabul edilmesidir.

Çünkü terazi, yalnızca kendisine sunulanı tartar; gerçeği üretmez. Ölçümün sonucu, ölçülen verinin niteliğine bağlıdır. Manipüle edilmiş bir içerik, en hassas teraziyi bile yanıltabilir.

Dijital çağda bu müdahale fiziksel olmaktan çıkmış, bilginin kendisine yönelmiştir. Yapay zekâ ile üretilen içerikler, sahte ses kayıtları ve değiştirilmiş belgeler delilin güvenilirliğini tartışmalı hale getirmektedir. Bu nedenle mesele yalnızca delilin varlığı değil, doğrulanabilirliğidir.

Bu dönüşüm, hukukun işleyişinde yapısal bir değişimi zorunlu kılar. Hukuk yalnızca delilleri değerlendiren bir mekanizma değil, aynı zamanda........

© Hukuki Haber