İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi 29.09.2026 tarihli, 9991/20 ve 344 diğerleri başvuru numaralı Parun ve Diğerleri - Türkiye Davasında; "Bazı başvurucuların durumunda, iletişimin niteliği ve içeriğinden bağımsız olarak sözkonusu uygulamanın kullanımının tespit edilmesinin mahkumiyet için yeterli olduğu gerekçesiyle, ByLock üzerinden yapılan iletişimin şifresi çözülmüş içeriğini de içerebilecek ayrıntılı ByLock bulguları ve değerlendirme raporlarının dava dosyalarına eklenmesini beklemeden mahkumiyet kararları verilmiştir. … Bununla birlikte, ByLock'un sadece kullanıldığının tespit edilmesinin, tek başına, iç hukukta tanımlandığı şekliyle silahlı terör örgütü üyeliği suçunun tüm unsurlarının varlığına dair kesin delil olarak kabul edildiği gerçeği ortadadır." gerekçelerine yer vererek, kararın ekinde belirtilen birçok başvuru ile birlikte, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi m.7/1’de yer alan “kanunsuz suç ve ceza olmayacağı” ilkesinin ve yine İHAS m.6/1’de bulunan adil/dürüst yargılanma hakkının başvurucular bakımından ihlal edildiğine karar vermiştir.

Belirtmeliyiz ki; İHAM’ın kararında ifade ettiği, ByLock uygulamasının silahlı suç örgütüne üyelik bakımından tek başına yeterli delil sayılamayacağı olmayıp, yazışmaların içeriği itibariyle örgüt yöneticiliği veya üyeliği tespiti yapılabilmekteyse, ByLock’un da belirleyici delil olabileceğidir. İHAM; ByLock uygulamasını indirdiği ve kullandığı tespit edilen faillerin, salt bu tespitle yetinilerek, yazışmaların içeriği olmadan, başkaca hiçbir delile ve tespite yer verilmeksizin, otomatik olarak TCK m.314/2 gereğince silahlı suç örgütü üyeliğinden mahkumiyetleri için yeterli görülmesinin hukuka aykırılık sayılacağını ifade etmiştir.

Dolayısıyla karardan çıkarılacak sonuç; ByLock indirdiği ve kullandığı tespit edilen sanığın, bu özel ve gizli haberleşme uygulaması üzerinden örgütsel bağlantısını ortaya koyacak konuşmalar yaptığının tespit edildiği durumda, mahkumiyet için ayrıca başka delillerin........

© Hukuki Haber