Eşimin güvenini kırdım. Evliliğimden ve dolum noktamdan bahsetmek istiyorum… Evlendiğimizden beridir giydiğim pantolon çok dar olmamasına rağmen dar diye sorun yaratan biriydi; makyaj yapmama veya anneme gitmeme bile laf söyler… “Kötü niyet değil beni anla” derdi… Bekarken böyle şeyleri yoktu evlendikten sonra değişti. Normalde giydiğim şeyler evlendikten sonra sorun oldu, ailemin eve gelmesi benim gitmem bile sorundu hatta bazen aileme dil uzatırdı ama kendi ailesi her hafta bize gelirdi. Ben ailesini severdim ve hiçbir zaman onun gibi davranmadım. Ailem onu bu kadar çok severken eşimin böyle yapması beni zamanla sinirlendirdi çünkü arkadan bana konuşup ailemin yüzüne gülmesi çok sinir bozucuydu. Dediğim gibi arkadaşlarımla görüştürmezdi beni ama kendisi işe gittiği için görüşürdü. Onun işe gidip orada vakit geçirmesi bile bana büyük bir lüks olarak görünürdü çünkü benim bir alanım yoktu kendime ait… Zaman geçtikçe birbirimize hakaret küfürler eden iki toksik ilişkiye döndü. Ben hatalarımı kabul eden bir insandım; kendi hatalarımı da “Evet, ben bunu bunu yaptım” derdim ama o hiç hatasını kabul etmezdi. Bu sefer soğumaya başladım her şeyden… Giyinmekten, süslenmekten çekinir oldum. Hatta “Şunu sürsem veya şunu giysem bir şey der mi?” diye tetikteydim, bir yere gittiğimde giydiğim şeyi fotoğraf atardım. 19 yaşında evlendim, eşim 28 yaşındaydı. Çifte standartları yormaya başladı bir zaman sonra zamanla da ben eşimin yalanlarını yakaladım: Kumar oynamış ama para yatırmamış bonuslarla oynamış. “Uyuşturucuyu bıraktım” demişti bana meğerse arkamdan gizlice içmiş birkaç defa… Bunları öğrendim ve büyük kavgalar etmeye başladık. Bana yapma dediği şeyleri ben yapmazdım ama o yapardı… En son ben işe girmek istedim eve yakın bir yerde çalış dedi. Göndermek istemedi uzağa… Burada da evime yakın yerlerde iş kısıtlı ben de eşimin iş yerine girdim. Oraya girdiğim zaman da başka şeyler öğrendim. Meğerse biz evleneceğimiz zaman eski sevgilisi ile muhattap olmuş. Bu kadın evlendiğimiz zaman eşime gidip “Evleniyormuşssun doğru mu?” demiş… Eşime sorduğumda “Ben konuşmadım o geldi konuştu” dedi. Evet, eşimde suç yok normal bir konuşma olabilir ama sorun zaten inkar edilmesiydi. Neden aylarca saklandı bunu benden? Bu konuyu tartışırken alkollü bir mekandaydık; eşim bana doğruyu itiraf ettiği zaman ikimiz de alkollüydük. Sonrasında kavga ettik ve namusum konusunda küfürler etmeye başlayınca, suçunu kabul edip özür dilemek yerine hakaret etmeye başlayınca yanındandan ayrıldım. Öfke ile benim arkadaş gözü ile baktığım ama onun beni sevdiğini bildiğim çocuğu aradım. O geldi beni aldı. Bu çocuğun bana hiçbir zaman yanlışı olmadı, çok iyi bir insandı. Bana çok yardımı dokunmuştur, benim de ona… Çocuk evli olduğumu biliyordu ve “Ne yapacaksın?” dedi. “Çok yoruldum yalanlarından boşanacağım galiba” dedim ve çocuk da “Boşan biz evleniriz” dedi. Ben umursamadım elini ver dedi verdim ama sonra kendi kendime “Napıyorum ben?” dedim elimi çektim… Sarılmak istedi sarıldık umursamadım, yaptıklarını algılayamadım tam olarak meğerse kendi evinin önüne kadar gelmişiz. Ben yol boyu telefondan kafamı kaldırmadıgım için farkında bile değilim nerede olduğumuzdan… “Gel kimse yok” dedi ben de lavaboya girer çıkarım dedim. O saatte lavoboya girecek açık yer yok bir de alkol içtiğim için o gece gitmem lazımdı… Sonrasında “Gel otur” dedi, mutfağa davet etti. “Biraz oturur gidersin” dedi “Yanağımdan öp” dedi öptüm öpmemin sebebi bir teşekkür gibiydi aslında… Evet, evliyken yapılmaması gereken bir şeydi ama düşünemedim. Sonra dudağımdan öpmek için yaklaştı, “hayır” dedim sonrasında ben kalktım gitmek için çünkü kardeşimden haber bekliyordum… O aradı bulunduğu yere gitmek için kalktım gitmek için karşıma geçti. Öpmek için ısrar ediyordu hala ben de ısrarı bitsin diye “Şimdi değil” dedim. O da “Ne zaman?” dedi “Boşanınca daha boşanmadım ona ihanet etmiş olurum. Bunu yapamam kendime de onada haksızlık olur” dedim. Belki de zaten niyet etmişsin aldatmak için diyeceksiniz ama o an kurtulmak için dedim anlayabilir misiniz bilmiyorum… Sonra gitmek için kapıya doğru adım attığımda bacaklarımdan tuttu havaya kaldırıp yere bıraktı. Ben de yerden kalkıp çıkıp gittim, evden çıkınca kolumla dudağımı sildim iğrenti ile dudağıma değmedi ama ve içimden küfür ettim keşke o sert tepkiyi karşısına geçip verebilseydim ama neden yapamadım bilmiyorum. Şimdi ben nasıl bir durum yaşadım? Yaptığım şey sadakatsizlik mi? Aldatmak mı yoksa çok büyük bir hatadan ucundan mı döndüm? Her yerden engelledim ama engellemeden önce ona mesaj attım “Neden böyle yanaştın? Ben senden yardım istedim. Senden yardım isteyen birine bir daha böyle yanaşma” dedim. İlk inkar etti sonra özür diledi evliliğim için güzel dileklerini sundu... 8 aydır psikolojim alt üst oldu hayatım bitmiş gibi bu aldatmak mı? Ben bunun aldatmak olduğunu, yanlış yaptığımın o an farkında değildim. Eğer niyet........

© HTHayat